عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج5) - منصورنژاد، محمد؛ شيخيان، على - الصفحة ١٩٦ - ١١ حفظ دستاوردهاى دفاع مقدس

عمر و اندام و عضوى خرج كرده‌اند و ازدست داده‌اند، بايد بدانند كه آن‌را گم نكرده‌اند.

مبادا طلبه‌هاى جوان خيال كنند كه اگر ما هم حالا در قم بوديم، امسال كفايتين و يا سال دوّم درس خارج را امتحان مى‌داديم، ولى حالا بايد مثلاً همان شرح لمعه را امتحان بدهيم. آدم طبعاً وقتى دو سه سال به كارى صرف كرد، به يك كار ديگرى نمى‌تواند صرف كند-اين يك چيز قهرى است-امّا آنچه كه شما در مقابلش به دست آورده‌ايد، از اين چند ساله و از اين چند كتاب و از آن تلاشى كه ممكن بود در فلان سازمان بكنيد و از دستاوردهايى كه قاعدتاً اين‌طور تلاش‌ها دارد، به مراتب ارزشمندتر است وَ مٰا عِنْدَاللّٰهِ خَيْرٌ وَ اَبْقىٰ. [١]

دو- نگاه روحانيون رزمنده به دوران دفاع مقدس، از منظر وصول انسان عاشق به معشوق و كسب رضاى حق و اداى تكليف الهى باشد:

وقتى من به اين دوران هشت‌ساله نگاه مى‌كنم و آن رنج‌ها و تجربه‌ها و آن ساعات دشوار را به ياد مى‌آورم، همان حالتى به من دست مى‌دهد كه وقتى به دوران مبارزه قبل از انقلاب نگاه مى‌كنم، يعنى اگرچه خشنوديم كه مبارزاتى كه ملت ايران و عناصر مبارز كردند، بحمداللّه به نتيجۀ به اين خوبى رسيد، امّا لذّت دوران مبارزه توأم با محنت در راه خدا چيزى است كه ديگر قابل فراموش كردن و تعويض با چيز ديگر نيست. حقيقتاً در دوران مبارزه، آن سختى‌ها و محنت‌ها و دلهره‌ها و اضطراب‌ها با خودش لذّت خاصّى را به همراه داشت كه در دوران راحت و عافيت متصوّر نيست. آن لذت معنوى ناشى از محبت و عشق و تلاش عاشقانۀ يك انسان به سمت هدفى است كه