عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج5) - منصورنژاد، محمد؛ شيخيان، على - الصفحة ٣٦ - ١ دين اسلام

بنابراين، بر اساس اصول مشترك، صاحبان اديان و پيروان كتب آسمانى به وحدت دعوت شده‌اند و اسلام دينى است كه در مبنا و اساس، گرايش به همكارى و وحدت در آن به وديعه گذارده شده است. از اين رو، اگر مسؤولان نظام اسلامى همه ايرانيان را به صحنۀ دفاع مقدس فرا مى‌خواندند و يا اگر اهل كتاب به طرق گوناگون-به نسبت جمعيت خودشان-در جنگ مشاركت مى‌كردند، اين همكارى و همدلى فراتر از امور قراردادى، مبانى دينى و آسمانى داشته است.

سه-وحدت امت اسلامى: مسلمانان يك امّتند و اين از ضروريات اسلام است. معناى يك امت بودن اين است كه بايد وحدت را در بين خودشان حفظ كنند. قرآن خود مى‌فرمايد:

وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّٰهِ جَميٖعاً وَ لاٰ تَفَرَّقُوا [١]

به ريسمان خدا همگى چنگ زده و متفرق نشويد.

اين كه مسلمان‌ها همه در يك صف بايستند، وحدت نيست، بلكه بايد همه به يك‌جا متمسك شوند و يك ريسمان را بگيرند و آن، ريسمان خدا است.

وحدت اسلامى دست‌كم دو ركن دارد: ركن اوّل تمسّك به اصول است؛ اصولى كه از آن‌ها به حبل‌اللّه تعبير شده است يعنى تمسّك به قرآن، به اصل دين و مشتركات قطعى دين مثل توحيد، نبوت، معاد، نماز، قبله مشترك. ركن دوم پذيرش مسؤوليت مشترك است. پيامبر (ص) فرمود:

مَنْ أَصْبَحَ وَ لاٰ يَهْتَمُّ بِاُمورِ الْمُسْلِمينَ فَلَيْسَ بِمُسْلِمٍ [٢]

كسى كه صبح كند در حالى كه به امور مسلمان‌ها اهتمام ندارد، مسلمان نيست.