چهار - افزون بر نصوص و سيره، عقل سليم نيز وحدت مردمان يك مرز و بوم را لازم مى‌داند. اگر هواهاى نفسانىِ صرف حاكم نباشد و مردم تنها بر اساس احساسات داورى نكنند و از جهل، خرافه و سنن نادرست بيرون آيند، در يك ملاحظه عقلايى به اين نتيجه مى‌رسند كه منافع فردى در وحدت بهتر تأمين مى‌شود و مصالح جمعى، توسعه كشور، عزّت و شرف و استحكام و قدرت آن‌ها در سايه وحدت است.

حاصل آن‌كه، اگر كسى داعيه حبّ به وطن و ايران داشته باشد نيز بايد مدافع وحدت مردم اين سرزمين باشد. عامل تفرقه دانسته يا ندانسته خائن به اين مردم و خادم بيگانگان است. منادى اسلام و مدافع انقلاب اسلامى نيز لاجرم بايد از وحدت آحاد اين جامعه دفاع كند و دعوت‌كننده به تفرقه، عامل شيطان است. [٢]

[١] . عين كلام حضرت على (ع) چنين نقل شده است: «لَقَدْ بَلَغَنى اَنَّ الرَّجُلَ مِنْهُمْ كانَ يَدْخُلُ عَلَى الْمَرأَةِ الْمُسْلِمَةِ وَ الْاُخْرىٰ الْمُعٰاهِدَة، فَيَنْتَزِعُ حِجْلَها وَ قُلْبَها و قِلاٰئِدَهٰا و رِعٰاثَها. . . فَلَوْ اَنَّ امْرَاءً مُسْلِماً مٰاتَ مِنْ بَعْدِ هذٰا اَسَفاً مٰا كٰانَ بِهِ مَلُوماً، بَلْ كٰانَ بِهِ عِنْدىٖ جَديراً»
به من خبر رسيده كه يكى از آنان به خانۀ زن مسلمان و غيرمسلمانى كه در پناه اسلام جان و مالش محفوظ بوده است وارد شده و خلخال و دستبند و گردنبند و گوشواره‌هاى آن‌ها را از تن آن‌ها بيرون آورده است. . . اگر به خاطر اين حادثه مسلمانى از روى تأسف بميرد، ملامت نخواهد شد و از نظر من سزاوار و به‌جا است! (نهج‌البلاغه، ترجمه محمد جعفر امامى و محمد رضا آشتيانى، ج ١، خطبه ٢٧، ص ١٠٧-١٠٨) .
[٢] . البته معناى دعوت به وحدت، نفى وجود گروه‌هاى متفاوت، جناح‌هاى گوناگون و ديدگاه‌هاى مختلف نيست. مقصود آن است كه همه گروه‌ها و آحاد جامعه بر روى اهداف استراتژيك اختلاف نكنند كه لازمه آن معرفى استراتژى فرهنگى، اجتماعى، سياسى و. . . نظام به صورت شفاف است، و در مسائل كوچك‌تر ضمن تضارب آراء و تبيين ديدگاه‌هاى خود، به آراء مصوّب و قانونى احترام بگذارند و در عمل تمكين نمايند تا جامعه دچار هرج و مرج نگردد.