عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج5) - منصورنژاد، محمد؛ شيخيان، على - الصفحة ٣٥ - ١ دين اسلام

ما پيروان انبياى الهى در اين اصل شريكيم كه همه بندۀ خداييم و او را مى‌پرستيم:

وَ مٰا اُمِرُوا اِلاَّ لِيَعْبُدُوا اللّٰهَ مُخْلِصيٖنَ لَهُ الدِّينَ [١]

در كتب آسمانى امر نشدند مگر خدا را با اخلاص كامل در دين پرستش كنند.

حضرت نوح (ع) مى‌فرمود:

وَ اُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُسْلِمينَ [٢]

و من از جانب حق مأمورم كه از اهل اسلام و تسليم حكم او باشم.

حضرت ابراهيم (ع) هم مى‌فرمود:

فَلاٰ تَمُوتُنَّ اِلاَّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ [٣]

پس البته نبايد جز مسلمان بميريد.

اسلام و تسليم حقيقت همۀ اديان آسمانى است. [٤]البته اين‌كه اديان در حقيقت و ماهيت يعنى تسليم خداى سبحان بودن شريكند، به اين معنا نيست كه در قوانين و شريعت و جزئيات نيز مشتركند. از اين رو، در قرآن مجيد آمده است:

لِكُلٍ جَعَلْنٰا مِنْكُمْ شِرْعَةً وَ مِنْهٰاجاً وَ لَوْ شٰاءَاللّٰهُ لَجَعَلَكُمْ اُمَّةً وٰاحِدَةً [٥]

ما بر هر قومى شريعت و طريقه‌اى مقرّر داشتيم و اگر خدا (به مشيت ازلى) مى‌خواست همه را يك امّت مى‌گردانيد.