عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج5) - منصورنژاد، محمد؛ شيخيان، على - الصفحة ٦٧ - ١-١ فعاليتهاى زنان در پشت جبهه

آن‌ها در همين ستادهاى پشتيبانى به دست خواهران فداكار ستادها تهيه مى‌شد؛ خواهرانى كه حتى در مواقع بمباران هوايى دشمن، شبانه‌روز پشت چرخ خياطى مى‌نشستند و فقط كار مى‌كردند. . . مادر شهيدى بود كه در فاجعۀ هفتم تير پسرش شهيد شده بود، در حالى‌كه هنوز ترى چشمهايش از اشك پاك نشده بود، شبانه‌روز در ستاد براى جبهه و رزمندگان لباس مى‌دوخت. [١]

بعضى از خواهران براى اين‌كه به نحوى مشاركت در جنگ داشته باشند و اداى تكليف كنند، حاضر مى‌شدند با آغوش باز، زندگى مشترك را با عزيزان جانبازى كه مشكلات جدى داشتند بپذيرند. اين‌گونه ايثار در جهت ايجاد فضاى معنوى، پاس داشتن تلاش‌هاى رزمندگان و ارزش تلقى نمودن دفاع، تأثير قابل توجهى داشت. [٢]در اين باره، معصومه صالح‌خانى، همسر جانباز صفوى (نابينا از دو چشم و قطع دو پا) مى‌گويد:

اوايل جنگ بود. دشمن كيلومترها از خاك ميهن اسلامى را تسخيركرده بود. فكر مى‌كردم كه صدها هزار جوان و نوجوان براى آزادسازى خاك كشورمان ايثارگرانه در جبهه‌ها مى‌رزمند و تلاش مى‌كنند. به خود مى‌گفتم تكليف من چيست؟ من فردى از اين آب و خاك و اين سرزمينم. دخترى كه به صد هزار جوان برومند كشورش مديون است. تكليف من چه مى‌توانست باشد؟ گفته بودند كه جهاد براى زنان واجب نيست، ولى معناى اين حرف اين نبود كه ما هم دست روى دست بگذاريم و شاهدِ بى‌تفاوت فداكارى‌ها و ايثارگرى‌ها و جانبازى‌هاى مردان سرزمينمان باشيم، و خود هيچ كارى صورت ندهيم. همواره با خود فكر مى‌كردم كه چگونه مى‌توانم دينم را نسبت به مذهب و