عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج5) - منصورنژاد، محمد؛ شيخيان، على - الصفحة ٣٧ - ١ دين اسلام

در حديث نبوى ديگر آمده است:

مَنْ سَمِعَ رَجُلاً يُنٰادىٖ يٰا لَلْمُسْلِمينَ فَلَمْ يُجِبْهُ فَلَيْسَ بِمُسْلِمٍ [١]

كسى كه بشنود شخصى مى‌گويد اى مسلمان‌ها به داد من برسيد و به او پاسخ مثبت ندهد، مسلمان نيست.

حضرت امام خمينى (ره) در ذيل آيه «اِنَّما المُؤْمِنونَ اِخْوَةٌ» فرموده‌اند:

اين اخوّت ايمانى كه خداى تبارك و تعالى امر به اخوّت كرده است و عقد اخوّت بين مؤمنين انداخته است، انحصار به مؤمنين ايران ندارد، انحصار به مؤمنين يك كشور ندارد. . . . [مؤمنان] برادر هستند. اين‌ها هيچ حيثيّتى جز برادرى با هم ندارند و مكلّفند كه مثل برادر با هم رفتار كنند. اين حكم سياسى است كه اگر شما ملّت‌هاى مسلم كه تقريباً يك ميليارد جمعيت هستيد، اين‌ها با هم برادر باشند و به برادرى با هم رفتار كنند، هيچ آسيبى بر اين‌ها واقع نمى‌شود. . . . [٢]

اين‌كه امام (ره) برادرى را به‌مؤمنان توصيه مى‌كرد، دليل اصلى آن را بايد در قابليت نصوص دينى در گره‌زدن مؤمنان به ريسمان واحد يافت و اين كه ايشان نه تنها در حج بلكه غير حج نيز نماز جماعت شيعيان با اهل سنت را مجاز مى‌دانست [٣]به متون و سيره معصومان (ع) باز مى‌گردد.