عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج5) - منصورنژاد، محمد؛ شيخيان، على - الصفحة ١٩٧ - ١١ حفظ دستاوردهاى دفاع مقدس

محبوب و معشوق اوست. عين اين احساس را نسبت به همين دوران هشت‌ساله جنگ داريم. . . .

هم زحمت مى‌كشيديم، هم محنت عمومى را درك مى‌كرديم، هم از احساسات و تلاش‌ها و فداكارى‌هاى مردم به هيجان مى‌آمديم و هم در يك فضاى آميخته به معنويت و عرفان و حماسه و اراده و عزمى كه از وجود و حضور امام ناشى مى‌شد، زندگى مى‌كرديم. اين واقعاً چيزى است كه ديگر قابل تكرار و تجديد نيست. . . .

به گذشته با اين چشم بايد نگاه بكنيم. يعنى با چشم رضايت و نگاه از روى احساس انجام تكليف كه هر مؤمنى وقتى تكليفى را انجام دهد، خوشحال است و اين خوشحالى عيب نيست، بلكه حسن است. . . . ما بايد ياد زيباى آن روزها را واقعاً در ذهنمان نگه داريم و حفظ كنيم و اگر بتوانيم بر روى كاغذ بياوريم تا براى آينده بماند. [١]

سه- طلاّب رزمنده استوانه‌هاى صبر و استقامتند و حقّ حيات بر گردن حوزه‌هاى علميه دارند:

تاريخ شكوهمند روحانيت شيعه هرچند كه در همۀ دوران‌هاى پرحماسۀ عمر تشيع سرفراز با فداكارى‌ها و مجاهدات خونين همراه است، امّا آنان كه در اين عصر. . . توانستند رداى سرخ جهاد و شهادت را بر قامت رساى حوزۀ روحانيت شيعى بيفكنند و اسوۀ قتال فى سبيل‌اللّه شوند، از ارزش مضاعف برخوردارند. حضور در صحنه‌هاى جهاد و شهادت، جامعۀ روحانيت را بها و رونقى الهى مى‌بخشد و سلاح بلاغ و تعليم آنان را بُرّا مى‌سازد. روحانيون مجاهد فى سبيل‌اللّه، حق حيات بر گردن حوزه‌هاى علمى تشيع دارند. [٢]