عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج1) - تقي زاده اکبري، علي - الصفحة ٢٢٩ - ٣-٣ باد و طوفان

اين امداد در عمليات كربلاى١ نيز تجلّى يافت. رزمندگانى كه ازلشكر ١٧ على بن ابى‌طالب در اين عمليات شركت داشتند، بر آن تأكيد ورزيده‌اند:

خدا خيلى كمك كرد اين ٢٤ ساعت [كه] دشمن متوجه نشده بود. حتّى‌موقع حركت به قدرى باد شديدى از طرف دشمن به طرف ما مى‌آمد كه اگر اين باد برعكس بود-صدمتر با دشمن فاصله داشتيم-دشمن متوجه كل نيروها مى‌شد و مى‌توانست يا همه را از بين ببرد و يا اسير كند. اين‌جا لطف خدا بود كه در آن شب باد شديدى از سمت دشمن به سمت ما مى‌آمد و هرقدر سروصدا بود، به عقب مى‌برد، طرف دشمن نمى‌برد. [١]

ساعت تقريباً ١١ بود رسيديم توى منطقه. يكى از امدادها و لطف‌هاى خداوند وزيدن باد بود. يك گردان به‌اضافه، در حد ٥ گروهان. . . را از زير پاى دشمن مى‌برديم و دشمن روى ارتفاعات سركوب، مسلّط بود. باد از غرب به شرق مى‌وزيد، طوفانى شد؛ طورى كه يك مترى صداى همديگر را نمى‌شنيديم. صداى اسلحه و به‌هم خوردن كلاه كاسك و فرياد زدن‌ها، طبيعت حركت ستون است؛ آن‌هم در شب و تپۀ ماهور. خوشبختانه باد كه مى‌وزيد، سروصدا طرف دشمن نمى‌رفت، طرف ما مى‌آمد تا اين كه به شيار رسيديم. [٢]

ما در شب عمليات از يك شيار صعب‌العبور [گذشتيم] كه اگر افراد را روز از آن شيار مى‌برديم، باور نمى‌كردند كه از آن بالا آمدند و اگر مى‌گفتيم يك‌بار پايين برو و بيا، نمى‌توانست. اين مى‌رساند كه خدا كمك كرد. به لحاظ ماهورى بودن منطقه سنگ‌هاى زيادى پايين مى‌ريخت و صدا مى‌كرد، ولى همزمان با حركت، خداوند باد را مأمور كرد كه صداى سنگ‌ها را خاموش كند و با آمدن