عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج1) - تقي زاده اکبري، علي - الصفحة ١١٥ - ٢-٢ پيروزى به دست خداوند

مجسّم باشد و از اين امر خدا اطاعت كنيم، علم و تجربه و امكانات رزمى و هر آنچه كه به فكرمان خطور مى‌كند را انجام داده‌ايم. علاوه بر اين، يادمان نرود اگر تمام اين اقدامات را بكنيم تازه احساس مى‌كنيم لايق شده‌ايم كه خداوند ما را عامل قدرت خودش قرار دهد [تا] به اندازۀ ظرفيتى كه داريم بر دشمن ضربه بزنيم و ضربۀ تكميلى آخر را هم خودش خواهد زد، چراكه براى ما بالاخره بايستى مشخّص شود كه نصرت از خداست، پيروزى از خداست. ما بايستى اين تنگناها و اين فشارها را بكشيم و به اين‌ها مبتلا بشويم تا هم آزمايش خود را پس بدهيم و هم آبديده‌تر بشويم و هميشه بدانيم و اين را آويزۀ گوش نماييم كه قدرت خداست كه تمام‌كنندۀ تمام برنامه‌هاى ماست. قدرت خداست كه هميشه بايد ما مشمول آن قرار بگيريم تا بتوانيم اين راه را ادامه دهيم و سرافراز باشيم. [١]

برادر مهدى مظاهرى، فرمانده نيروهاى غوّاص در عمليات‌كربلاى ٣، پس از فتح اسكلۀ «العميّه» مى‌گويد:

اين يك [حادثۀ] ماوراءالطبيعه بود. اين كار از دست ما ساخته نبود، ساختۀ دست بشر هم نبود. زمانى كه ما داشتيم در دريا گم مى‌شديم و از دست مى‌رفتيم، ناگهان يك دست غيبى ما را گرفت و گفت بيا برو روى اسكله. بدان كه تو كارى نكردى، تو مؤثّر نبودى. [٢]

يكى از رزمندگان بسيجى در بارۀ اين عمليات مى‌گويد:

خداوند العميّه را آزاد كرد، مثل خرمشهر را كه خدا آزاد كردوگرنه از نظر فكر بشرى اصلاً امكان‌پذير نيست. [٣]