عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج1) - تقي زاده اکبري، علي - الصفحة ١٤٣ - ١ اعتقاد به دفاع مشروع
خداباورى ظهور يافتند كه با انگيزۀ دفاع از مكتب، انقلاب، عزّت و سرزمين خويش و با اعتقاد راسخ به درستى و بر حق بودن راهشان، هجوم و تجاوز گستردۀ دشمن را برنتافتند و پاسخى محكم و درخور دادند. رزمندگان اسلام در طول دفاع مقدّس به راه و هدف خويش ايمان داشتند و بر اين باور بودند كه در اين رويارويى چون مورد تجاوز و ستم قرار گرفتهاند، در جبهۀ حقند و دشمن آنان چون تجاوز و ستم كرده است، در جبهۀ باطل است؛ چون از عزّت و شرف خويش دفاع مىكنند، بر حق مىباشند و دشمن چون مذبوحانه تلاش مىكند دستاورد بزرگ مجاهدت رهبر و ملتش يعنى انقلاب اسلامى را از چنگشان بربايد و استقلال و تماميّت ارضى كشورشان را مخدوش سازد، بر باطل است. از اينرو، معتقد بودند كه بايد عزّت، انقلاب و استقلال خويش را از رهگذر دفاع خستگىناپذير و به قيمت ايثار و فداكارى بسيار پاس دارند؛ بدون اين كه لحظهاى ترديد كنند كه براى چه مىجنگيم، چرا گوهر جان را به تاراج بعثيان گذاشتهايم، چرا جوانى و خوشى و لذت دنيا را پشت سر انداختهايم و چرا خانه و زن و فرزند را رها ساختهايم.
امّا ايمان و احساس يادشده در ميان بسيارى از نيروهاى دشمن وجود نداشت. اينان به راه و هدف خويش ايمان نداشتند و از روى انگيزۀ مقدّس و ارزشمندى پا به عرصۀ كارزار ننهاده بودند. از اينرو، مدام، ترديد و دودلى مانند چكشى بر سندان ذهنشان فرود مىآمد و آرامش و قوّت قلب را از كفشان مىربود. ايمان به هدف و انگيزۀ نيرومند براى دفاع در جبهۀ حق، ترديد و بىانگيزگى براى تجاوز در جبهۀ باطل، مشروع و مقدّس بودن دفاع براى رزمندگان اسلام و بيهوده و بىارزش بودن تجاوز براى تجاوزگران، كفّۀ توان و قدرت روحى را براى ادامۀ نبرد به سود رزمندگان اسلام سنگين مىكرد.