عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج1) - تقي زاده اکبري، علي - الصفحة ١١٤ - ٢-٢ پيروزى به دست خداوند

ما يك امر عادى حساب بكنيم و پاى خودمان حساب بكنيم. اين مسأله مافوق طبيعت است. اين مسأله روى عناياتى است كه خدا به شما كرده است و دارد و براى ما همه، اين عنايت خداى تبارك و تعالى بالاترين درجه است. [١]

امام بزرگوار هم خود، تمامى پيروزى‌ها را در دفاع مقدّس ازخداوند متعال مى‌دانست و هم اين باور را اعتقاد همۀ رزمندگان برمى‌شمرد و مى‌فرمود:

بارالها! جوانان رزمندۀ ايران فتح را از تو مى‌دانند و به قدرت‌خويش مغرور نيستند و اگر غرور و سرافرازى هست، براى آن است كه مورد عنايت و حمايت ذات مقدّس تو هستند. تو طمأنينه و سكينه را در دل آنان نازل فرمودى و رعب و وحشت را در قلوب دشمنان آنان كه دشمنان اسلامند انداختى. خداوندا! هرچه هست از توست و اميد آن داريم كه اين عنايت و حمايت را ادامه دهى تا پيروزى نهايى و پس از آن نيز؛ تا آن‌گاه كه دشمنان تو و اسلام در نبرد با جنود اللّه و حزب اللّه هستند و تا استقرار حكومت اللّه. [٢]

فرماندهان و رزمندگان در گفته‌هاى خويش، فراوان اين باور را بيان كرده‌اند. سردار شهيد مهدى زين‌الدين معتقد بود:

كثرت رزمندگان علّت پيروزى نيست، قلّت رزمندگان علّت پيروزى نيست، كيفيت و كميّت رزمندگان علّت پيروزى نيست، علّت پيروزى، فقط و فقط، خداوند است. [٣]

سپهبد شهيد صياد شيرازى در مصاحبه‌اى چنين گفته است:

ما در صحنۀ جنگ تحميلى به اين معرفت رسيده‌ايم كه ضمن اين‌كه «وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّة» بايستى به عنوان يك امر خدا در فكرمان