ما پانصد و پنجاه نفر بوديم و آن‌ها دونفر، يك پسربچۀ دوازده ساله و يك پيرمرد تقريباً شصت و پنج ساله. ما به‌راحتى مى‌توانستيم آن‌دو را از بين ببريم، ولى آن‌چنان ترسى بر دلمان نشسته بود كه جرأت نمى‌كرديم به چهرۀ اين‌دو بسيجى نگاه كنيم. اين‌ها، همه، كار خداوند سبحان است. [١]

يكى ديگر از اسيران عراقى مى‌گويد:

من مدّت زيادى كه در جبهه‌ها بودم، يك چيز نيروهايتان براى‌من تعجّب‌آور بود و آن شجاعت اين نيروها بود، چون آن‌ها ايمان دارند و اين شجاعت از ايمان قوى آن‌هاست. ما حتّى وقتى كه صداى اللّه اكبر را مى‌شنويم، انگار ترس هم با اين صدا به جان ما مى‌ريزد؛ ما واقعاً از اين صدا وحشت مى‌كنيم. [٢]

و سرانجام، اسيرى خاطرۀ ذيل را از عمليات والفجر٨ بازگو كرده است:

بعد از آشكار شدن حمله، ترس و پراكندگى سراپاى نيروهاى ما را گرفت. . . ما تقريباً دو روز در محاصره بوديم. همۀ ما ترسيده بوديم، حتّى افسرهايى كه خيلى ادعاى رشادت داشتند. بعضى از افسرها رنگشان پريده بود. [٣]

٣. حوادث طبيعى

در دوران هشت سال دفاع مقدّس و در لحظه‌هاى دشوار نبرد بارها حوادثى طبيعى [٤]مانند باد و باران و ابر و مه به نفع رزمندگان اسلام و به ضرر دشمن

[١] . همان، ص ١٦٢.
[٢] . همان، ج ٢، ص ١١٨.
[٣] . همان، ص ٦٩-٧٠.
[٤] . اين حوادث از نظر قرآن كريم، آيات و نشانه‌هاى الهى و از لشكريان خداوند متعالند؛ گاه زمام برخى اين حوادث به عنوان معجزه در دست پيامبران الهى بوده است مانند باد كه مسخّر حضرت سليمان بود، و گاه وسيلۀ عذاب الهى كافران و ناسپاسان؛ چنان‌كه قوم‌هاى عاد، ثمود و لوط بدان گرفتار شدند. از اين‌رو، اين حوادث تحت نفوذ و سيطرۀ الهى و به تعبير قرآن كريم از سربازان سپاه حضرت حقّند و جاى شگفتى نيست كه خداوند متعال مؤمنان به‌ويژه مجاهدان فى سبيل‌اللّه را به وسيلۀ آن‌ها يارى رساند و دشمنان آنان را ناكام سازد؛ چنان‌كه مسلمانان صدر اسلام را به‌وسيلۀ برخى از اين حوادث نصرت بخشيد. وسيلۀ نصرت و امداد بودن اين حوادث و يا وسيلۀ عذاب بودن آن‌ها، با علمى بودن و قانونمند بودن آن‌ها نيز ناسازگار نيست، زيرا همچنان كه قوانين شريعت به جعل الهى است، قوانين تكوينى و طبيعى نيز آفريدۀ پروردگار هستى است، چيزى كه هست، آن‌جا كه پاى يارى مؤمنان در كار است، اين قوانين سريع‌تر دست به دست هم مى‌دهند و اين حوادث را به وجود مى‌آورند. ر. ك: بقره (٢) ، آيۀ ١٦٤؛ آل عمران (٣) ، آيۀ ١٩٠؛ روم (٣٠) ، آيۀ ٢٤ و ٤٦؛ فصّلت (٤١) ، آيۀ ٣٧؛ جاثيه (٤٥) ، آيۀ ٥ و فتح (٤٨) ، آيۀ ٤ و ٧.