عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج1) - تقي زاده اکبري، علي - الصفحة ١٥٧ - ٢ اعتقاد به احدىالحسنيين
سخنان تعدادى از شهيدان بلندهمت و والامقام دفاع مقدّس خوشبو كنيم؛ سخنانى كه در آنها اين باور كه يكى از دو پيشامد و پاداش پيروزى يا شهادت در انتظارشان است، موج مىزند:
در اين دفاع مقدّس هردو حالت يعنى چه پيروزى و چه شهادتبراى ما افتخارى بس بزرگ است. [١]
من گام نهادن در اين مسير خدايى را يك فريضه مىدانم و در اين راه اگر دشمن را شكست دهيم، پيروزيم و اگر بهظاهر شكست بخوريم و كشته شويم، پيروزيم. [٢]
اگر در اين راه، فتح و پيروزى نصيب ما بشود كه چه بهتر و اگر شهادت نصيبمان شد كه جنّت خدا را در پيش خواهيم داشت و از اين قفس دنيا كه زندانى براى مؤمن است، آزاد مىشويم. [٣]
در اين جنگ، كشتن هست و كشته شدن هم هست و اين براى ما مشخّص است كه در اين جنگ چه ما بكشيم و چه كشته شويم، پيروزيم. [٤]
دشمن بداند كه راه ما تا ابديّت است و براى رساندن خويش بدان جا بر فنا شدن در راهش شورى در سر نمىپروريم. ما امتى شهيدپروريم و شهادتطلب؛ آنجا كه سلاح آهنين در كف داريم و در زندگى و رزمگاههاى آن مىستيزيم چه بر خصم چيره شويم و زنده بمانيم و چه كشته شويم، پيروزيم. [٥]
براى اعزام شدنم چند هدف داشتم: اوّلاً به خاطر اسلام عزيز، اين دين
[١] . حديث ماندگار، ج ١، ص ٨٣. (از وصيتنامۀ شهيد شهريار كمندى) .
[٢] . همان، ج ٢، ص ١٠٦. (از وصيتنامۀ شهيد على تهرانى مقدم) .
[٣] . همان، ج ١، ص ١٣٣. (از وصيتنامۀ شهيد اصغرخان محمدى فلاّح) .
[٤] . همان، ج ٢، ص ٨٠. (از وصيتنامۀ شهيد حسين افشارى) .
[٥] . سفيران نور، ج ١، ص ٣٠١.