هرچند در اين آيه به‌صراحت از اين دو پيشامد نيكو وسرنوشت سعادت‌آميز سخن به ميان نيامده است، امّا از آيات ديگر مى‌توان استفاده نمود كه مراد از آن، پيروزى يا شهادت، كشتن يا كشته شدن در راه خدا است؛ [١]همچنان كه بسيارى از مفسّران نيز بدين مطلب تصريح نموده‌اند. [٢]

رزمندگان اسلام چون دفاع از مكتب، انقلاب و سرزمين خود را حقّى مشروع مى‌دانستند و براى خدا و بر اساس احساس تكليف پا در ركاب جنگ كردند، از ژرفاى دل نيز باور داشتند كه در انجام اين تكليف سترگ دو غايت فراروى آنان است كه هركدام سراغشان آيد، زهى سعادت و كرامت است؛ يا بر دشمن تجاوزگر چيره مى‌شوند و او را از تجاوزش سخت نادم مى‌سازند و يا اين كه در اين راه به بزرگ‌ترين سعادت و افتخار دست مى‌يازند؛ سعادت و افتخارى كه همۀ اوليا و مقرّبان الهى و همۀ مجاهدان فى سبيل‌اللّه آرزوى دست‌يافتنش را داشته و دارند.

شهادت در راه خدا از منظر رزمندگان اسلام قلّۀ سر برافراشته‌اى بود كه

[١] . «پس، بايد كسانى كه زندگى دنيا را به آخرت سودا مى‌كنند، در راه خدا بجنگند؛ و هركس در راه‌خدا بجنگد و كشته يا پيروز شود، به‌زودى پاداشى بزرگ به او خواهيم داد» . نساء (٤) ، آيۀ ٧٤. «در حقيقت، خدا از مؤمنان، جان و مالشان را به [بهاى] اين كه بهشت براى آنان باشد، خريده است؛ همان كسانى كه در راه خدا مى‌جنگند و مى‌كُشند و كشته مى‌شوند. [اين] به‌عنوان وعدۀ حقّى در تورات و انجيل و قرآن بر عهدۀ اوست و چه كسى از خدا به عهد خويش وفادارتر است؟ پس به اين معامله‌اى كه با او كرديد، شادمان باشيد، و اين همان كاميابى بزرگ است» . توبه (٩) ، آيۀ ١١١.
[٢] . ر. ك: كنز الدقايق، ج ٤، ص ٢٠٦؛ مجمع البيان، ج ٥-٦، ص ٥٨؛ و الميزان، ج ٩، ص ٣٠٧-٣٠٨. در نهج‌البلاغه نيز سخن از «احدى‌الحسنيين» آمده است كه دربارۀ باور مؤمنان در صحنۀ زندگى است: «همچنين مرد مسلمانِ از خيانت پاك، يكى از دو پاداش را از خدا چشم مى‌دارد: يا خدايش نزدِ خود بخواند، كه آنچه نزد خداست براى او بهتر است، يا او را روزى رساند، كه آن‌گاه داراى زن و فرزند، و مال و دين، و شرف و گوهر است» . (نهج‌البلاغه، خطبۀ ٢٣، ص ٢٣) .