عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج1) - تقي زاده اکبري، علي - الصفحة ٢٢٨ - ٣-٣ باد و طوفان

مسأله ديگر دربارۀ امدادهاى غيبى اين كه، چون قايق‌هاى ما در شب اوّل بايستى بدون صدا وارد عمليات مى‌شدند، دشمن متوجّه صداى موتور قايق‌ها مى‌شد. لذا، وارد شدن به جزيره براى ما مشكل‌تر مى‌شد. از آغاز حركت نيروها بادى از شرق به غرب، درست در جهتى كه نيروهاى ما مى‌خواستند بروند، به‌شدّت وزيدن گرفت و كمك كرد به نيروهاى ما كه به‌سرعت و به‌راحتى به نزديك جزاير برسند و بر اثر وزش اين باد نى‌ها به هم خورده و سروصدا را موجب مى‌شدند كه دشمن با اين صداها به هيچ‌وجه متوجّه عبور قايق‌ها نمى‌شد و اين يكى از امدادهاى غيبى خداوند بود كه توانستيم با غافلگيرى كامل دشمن به جزاير برسيم و نيروهاى ما توانستند وارد عمل شوند. [١]

يكى از رزمندگان در بارۀ عمليات عاشوراى ٤ مى‌گويد:

از جمله امدادهاى غيبى، يكى بادى بود كه تا نزديكى‌هاى‌ساعت عمليات كم بود و نزديك ساعت شروع عمليات زياد مى‌شود كه ايجاد سروصدا مى‌كند و باعث مى‌شود دشمن غافلگير شده و متوجّه سروصداى بچّه‌ها به هنگام جلو رفتن نشود. [٢]

مسؤول يكى از محورهاى اين عمليات نيز مى‌گويد:

بهترين امداد غيبى در اين محور، بادى بود كه شب عمليات [وزيد] كه اصلاً سابقه نداشت-طبق گفتۀ عشاير-و بسيار براى ما خوب بود. اين باد از غرب به شرق بود و باعث به‌هم خوردن نى‌ها مى‌شد و بچّه‌ها هرقدر سروصدا مى‌كردند، عشاير متوجه نشدند. [٣]