عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج1) - تقي زاده اکبري، علي - الصفحة ١٢٠ - ١ اعتقاد به ولايت معصومان (ع)
حضرت على (ع) و پس از ايشان به ديگر امامان معصوم (ع) انتقال يافت. البته چنانكه در بحث اعتقاد به ولايت فقيه خواهد آمد، اين ولايت، تنها، به معصومان اختصاص ندارد.
چهار-ولاى تصرّف: آخرين شأن ولايت پيامبر (ص) و معصومان (ع) ولايت تصرّف است. اين شأن برخلاف دو شأن پيش كه از سنخ ولايت تشريعىاند، از نوع ولايت تكوينى است و آن بدين معناست كه پيامبر و معصومان در اثر ترك هواهاى نفسانى، بندگى پروردگار هستى و نيل به مقام قرب الهى، از نوعى تسلّط و اقتدار معنوى و تكوينى برخوردار مىشوند. ولىّ به اين معنا، به اذن خداوند متعال مىتواند در طبيعت تصرّف نمايد، خرق عادت كند و از خود معجزه و كرامت نشان دهد. به اعتقاد شيعه، زمين هيچگاه از چنين ولىّ و انسان كاملى خالى نيست. اينان حجّتهاى خداوند بر روىزمين و واسطۀ فيض الهىاند. [١]
اقتدار و تسلّط معنوى اولياى الهى به زمان حياتشان محدود نيست، بلكه پس از پرواز روح قدسىشان از قالب تن نيز بر اين دنيا تسلّط و نفوذ معنوى دارند. ثمرۀ عملى اين اعتقاد آن است كه در دنيا براى جلب عنايت و فيض الهى و در آخرت براى شفاعت مىتوان به اين انسانهاى قدسى متوسّل شد و به دامانشان چنگ زد.
اين قسم از ولايت به پيامبر (ص) و امامان معصوم (ع) اختصاص ندارد، بلكه مقرّبان درگاه الهى خواه معصوم غيرامام مانند حضرت زهرا (س) ، خواه تالىتلو معصوم مانند حضرت ابوالفضل (ع) و حضرت زينب (س) و خواه ديگران مانند
[١] . ر. ك: اصول كافى، محمد بن يعقوب كلينى، ترجمۀ سيدجواد مصطفوى، ج ١، ص ٢٥١، باب أنّ الأرض لا تخلو من حجّة. همچنين ر. ك: تفسير كنز الدقائق، ميرزا محمد مشهدى، ج ٣، ص ٨٠، ذيل آيۀ ٣٥ سورۀ مائده.