عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج1) - تقي زاده اکبري، علي - الصفحة ١١٩ - ١ اعتقاد به ولايت معصومان (ع)

دو-ولاى امامت: پيامبر اكرم (ص) افزون بر ابلاغ رسالت و دعوت به پرستش خداوند يگانه، وظيفۀ تبيين و تعليم معارف و احكام الهى و مقام مرجعيّت و زعامت دينى را نيز دارا بود. مسلمانان مى‌بايست معارف، اخلاق و احكام دينى را از وى بياموزند و او را الگوى اعمال و رفتار خويش قرار دهند. [١]لازمۀ چنين ولايتى عصمت و حجّت بودن گفتار و كردار ولىّ است. از نظر شيعه، اين مقام و ولايت پس از پيامبر به عترت و اهل‌بيت ايشان رسيد. پيامبر اكرم (ص) در واپسين لحظه‌هاى عمر شريفش، دو گوهر ارزنده يعنى قرآن و عترت را در ميان امّت خويش باقى گذارد و عترت را همشأن و عِدل كتاب خدا قرار داد و مسلمانان را به پيروى از آن‌ها فراخواند. [٢]كسانى كه همسنگ و همشأن كتاب خدايند، همانند آن از خطا مصون، و قول و عملشان سند و حجّت است. از اين‌رو، شيعه امامان معصوم (ع) را همانند پيامبر (ص) مقتدا و اسوۀ خويش مى‌داند و در زندگى به سيرۀ بى‌عيب و نقصشان تأسّى مى‌جويد.

سه-ولاى زعامت: ديگر شأن ولايت پيامبر اكرم (ص) ، زعامت و رهبرى جامعۀ اسلامى است. حضرت افزون بر مرجعيّت دينى، رهبرى سياسى و اجتماعى مسلمانان را نيز بر عهده داشت. اين شأن كه پس از هجرت به مدينه تحقّق يافت، از جانب خداوند متعال به پيامبر اعطا شد. از اين‌رو، تولّى و اقبال مردم نه در جعل و مشروعيّت اين نوع از ولايت، كه در تحقّق و تبلور آن مؤثّر است. مسلمانان موظّف بودند از پيامبر به عنوان رهبر و ولىّ امر اطاعت و پيروى نمايند. [٣]به‌اعتقاد شيعه، اين ولايت در غدير خم و به فرمان الهى به