١٤. انتخاب روش جنگ و گريز، يورش برق آسا توسّط دسته‌هاى كوچك سواره نظام (چريكى). «١» ١٥. ترك نكردن جايگاه فرماندهى و فرستادن جانشين خود به پيشتازى (خط شكنى) سپاه. «٢» ١٦. قرار گرفتن در قلب (جبهه ميانى) سپاه براى سازماندهى بهتر نيروهاى جناح راست و چپ. «٣» ١٧. تقويت روحيه و برانگيختن احساسات نيروها. «٤» ١٨. انتخاب جانشينان زبده در جنگ. «٥» ١٩. حفظ جان نيروها مانند سفارش به مسيب هنگام فرستادن او به پيشتازى سپاه. «٦» ٢٠. سفارش ياد خدا و معنويات به نيروها. «٧» ٢١. بيان هدف مقدّس قيام براى خدا، خونخواهى امام حسين (ع)، توبه و تشكيل حكومت اسلامى به دست خاندان پيامبر (اهل بيت) يا شهادت. «٨» ٢٢. استفاده نكردن از راههاى غير شرعى و وسيله‌هاى غير صحيح براى پيشبرد قيام، ردّ پيشنهاد همكارى با فرماندار كوفه كه از طرف ابن زبير انتخاب شده بود، در حالى كه ابن زبير بر حجاز و عراق و بسيارى از شهرها حكومت مى‌كرد و قدرت فراوانى در اختيار داشت. «٩» والسّلام.