شد و سپاه توّابين براى نبرد آماده شدند.
وعده‌گاه: سليمان سال قبل به شيعيان كوفه، بصره و مداين خبر داده بود كه اوّل ربيع الآخر سال ٦٥ ه در اردوگاه نُخَيْلَه «١» گرد هم آيند تا قيام براى انتقام را آغاز كنند.
سليمان نيروهاى خود در كوفه را فرا خواند. سپاه سواره نظام توّابين كه آراسته به ساز و برگ نظامى بودند، در بازارهاى كوفه مانور دادند و شروع قيام خود را به همه مردم اعلام كردند. شيعيان مبارز، رژه باشكوهى را در كوچه‌ها، خيابانها و ميدانهاى شهر كوفه برپا كردند و در حالى كه مردم براى پيروزى آنها دُعا مى‌كردند، به قصد نخيله از كوفه خارج شدند. «٢» كاروان رزمندگان توّابين پس از بدرقه مردم، شبانه از كوفه به سوى اردوگاه نخيلَه حركت كرد. «٣» اين كاروان از آغاز سفر تا زمانى كه به ميدان كارزار رسيد، هميشه به خاطر دورماندن از ديد جاسوسان حكومت و خبرچينان يا به خاطر در امان ماندن از گرماى سوزان صحراهاى عراق، در شب حركت مى‌كرد.
سپاه توّابين در نخيله اردو زد. سليمان از نيروهايش سان ديد و شمار آنان را خيلى كمتر از آنچه فكر مى‌كرد، يافت. چند نفر از نيروهاى سواره نظام خود را به سوى كوفه فرستاد تا به نزد شيعيان در مسجد اعظم و ميان طايفه‌ها بروند و با نداى «يا لثارات الحسين» يعنى اى انتقامگيران خون حسين (ع)، آنان را به نخيله بخوانند.
سواران در طول شب در كوفه مى‌گشتند و با بانگ «يا لثارات الحسين»