دعوت از امام حسين (ع) (٦٠ ه) رخ داده بود، دوباره تكرار شد. كوفه بعد از مرگ يزيد در مدّت شش ماه، سه فرماندار به خود ديده بود. مردم كوفه اندكى بعد از مرگ يزيد، عمرو بن حريث را بركنار كردند و فرماندار منتخب آنان، عامر بن مسعود نيز پس از سه ماه به وسيله ابن زبير كه در آن زمان بر حجاز و عراق تسلّط يافته بود، بر كنار و به جاى او عبدالله بن يزيد به فرماندارى كوفه گماشته شد. «١» فرماندار جديد وقتى از فعّاليتهاى پنهانى توّابين آگاه گشت، در برابر آنان نرمش به خرج داد و خود نيز در يك سخنرانى قاتلان امام حسين (ع) را نفرين كرد «٢» و بدين وسيله خود را از نوك پيكان انتقام ياران سليمان رهانيد.
توّابين از اين فرصت طلايى سود جستند و آشكارا اسلحه و ساز و برگ نظامى مورد نياز خود را خريدند. «٣» ديگر خيالشان از جانب فرماندار كوفه آسوده بود.
تبليغات و عضوگيرى توّابين همچنان ادامه داشت و هر روز بر شمار كسانى كه براى نبرد با قاتلان امام حسين (ع) اسم نويسى مى‌كردند، افزوده مى‌شد. «٤» مختار ثقفى، شش ماه پس از مرگ يزيد وارد كوفه شد و گروهى از ياران سليمان را به سوى خود كشاند. مختار به شيعيان مى‌گفت: سليمان تجربه‌اى از نبرد ندارد. بدين سان حدود دو هزار نفر از شمار توّابين كاسته شد؛ امّا بيشتر ياران سليمان در كنار وى باقى ماندند.
ب. آغاز قيام:
سرانجام، سالهاى انتظار براى انتقام از قاتلان امام حسين (ع) و يارانش سپرى‌