وى گذارده شد، نقش فعّال و تحسين بر انگيز داشت و آنهارا با موفقيت به پايان رساند.
او شخصيت بزرگوارى است كه در زيارت منسوب به ناحيه مقدسه، همرديف شخصيتهاى ديگر بر او درود فرستاده شده است. «١» پيوستن نافع به امام حسين (ع)
وقتى خبر حركت پر صلابت اباعبدالله (ع) از مكه به سوى كوفه در اطراف واكناف طنين انداز شد، افراد و گروههاى مختلف برخوردها و واكنشهاى مختلفى از خود نشان دادند.
گروهى به خيال واهى خود آن حضرت را نصيحت مى‌كردند تا امام را از آن راهى كه در پيش گرفته بود، بازدارند؛ غافل از آنكه سيدالشهدا و همراهانش به راهى كه برگزيده‌اند به ديد يك تكليف مى‌نگرند نه يك انتخاب بر طبق سليقه. اشخاصى نيز بودند كه وقتى خبر حركت قافله عشق و ايثار اباعبدالله به گوششان رسيد، دست از زندگى پرفريب دنيا شسته و خود را به اين كاروان رساندند و مراتب فداكارى و از جان گذشتگى خود را در راه اهداف والاى آن حضرت اعلام كردند؛ نافع جزو همين شخصيتها بود.
او به محض شنيدن خبر حركت ابا عبدالله، با بينش و آگاهى كامل راه خود را انتخاب كرد و خويشتن را آماده پيوستن به قافله آن حضرت نمود و به طرف امام و مسير حركت آن حضرت روانه شد.
در مورد اينكه نافع چه روزى خود را به قافله امام رسانده است، منابع تاريخى اشاره مستقيمى نكرده‌اند؛ اما قدر مسلّم اين است كه او در منطقه «عذيب «٢»