سرداران صدر اسلام(ج8) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٩
معاويه به ايشان فرمان داد كه در برابر عبدالله پايدارى كنند، و براى حبيب بن مَسْلَمه فهرى كه فرمانده جناح چپ وى بود پيام فرستاد كه با همه نيروهايش بر عبدالله حمله بَرَد. جناح راست سپاه عراق با جناح چپ شام درگير شدند، هر دو گروه در هم آميختند، عبدالله با شمشير بر دشمن مىتاخت، تا جايى كه معاويه را از جايگاه مخصوص خود دور كرد (در اينجا عبدالله به ترفند عجيبى متوسل شد) او بى وقفه فرياد مىزد:
كجايند خون خواهان عثمان؟! و مقصود او برادر شهيدش بود كه در جنگ به شهادت رسيده بود، ولى معاويه و يارانش گمان كردند كه مقصودش عثمان بن عفان است. معاويه از جايگاه خود به فاصله زيادى عقب نشينى كرد و نگران جان خود شد، او چند بار به حبيب بن مَسْلمه پيام داد، و از وى مدد خواست، حبيب در رأس جناح چپ معاويه بر جناح راست عراق حملهور شد در اين حمله بيش از صد تن از قاريان قرآن همراه عبدالله بودند، آنها از يكديگر پشتيبانى و از خود دفاع مىكردند. عبدالله با هدف دستيابى به معاويه و كشتن او، خود را به اعماق سپاه دشمن رساند. «١» على عليه السلام روز پنج شنبه نماز بامداد را پيش از روشنايى صبح به جا آورد، او ياران خود را به جنگ با شاميان بسيج كرد. عبدالله بن بديل، فرماندهى جناح راست سپاه و عبدالله بن عباس فرماندهى جناح چپ آن حضرت را به عهده داشت و سه تن نيز فرماندهى قاريان قرآن سپاه آن حضرت را به عهده داشتند كه اين سه تن عبارت بودند از: عمار ياسر، قيس بن سعد و عبدالله بن بديل. عبدالله در رأس جناح راست، بر حبيب بن مسلمه (فرمانده جناح چپ معاويه) يورش بود، عبدالله صفوف دشمن را مىشكافت و به پيش مىتاخت،