ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧ - دور فرمانروايى عشق است

با نام نور و رايحه، يا حضرت بهار!

فرزند صبح، صادره از عشق بى‌شمار

امّا غرض، نه اينكه شكايت كنيم، نه!

جمعى علاقه‌مندِ بهاريم و بى‌قرار

عاشق، اسير ... مَخلَص گفتار: در به در!

آقا، چه سخت مى‌گذرد چرخ روزگار!

اين چندمين روايت بُغض است؟ بگذريم‌

باران عشق! يك نمه، امّا فقط ببار

ما كور، كر ... لياقت ما را به رُخ نكش‌

از رويتان نه ما، كه جهان شر و خاكسار ...

خوب است، خوب من! كه كمى مهربان شويد

با شب نشستگانِ پريشان در حصار

از شش جهت به پنجره بن‌بست مى‌وزد

ما پيله‌هاى حبس، شماييد آشكار

خورشيد حاضر است، ولى جُرأت نگاه‌

نشكفته بس كه بهشت نشستيم در غبار

از ما به تكسوار ... به گوشيد؟! اين طرف‌

افتاده ديگر از نَفَس انسانِ بى‌مدار

دنيا به سمت بمب تهى‌ها رها شده‌

فردا- زمانِ هيچ! و يك، دو، سه- انفجار!

ما بد، شما كه آخر روديد، بشكنيد

اين سدّ پلك‌هاى شب خالى از سوار

ديگر سكوت و آنچه شما حُكم مى‌كنيد

- يك قطره حقير، از اين نسل بى‌قرار-