شهر بنا شده است. اين قلعه بين سال‌هاى ١١٨٤ تا ١١٨٥ م. توسط برادرزاده صلاح الدين ايوبى از فرماندهان بزرگ ارتش مسلمانان در جنگ‌هاى صليبى ساخته شده و سال‌ها مورد استفاده قرار گرفته است.

اين قلعه بر روى بلندترين تپه ساخته شده و موقعيت آن به گونه‌اى است كه تا فواصل بسيار دور اطرافش به خوبى ديده مى‌شود: سمت غرب بحرالميت، ساحل رود اردن، دره اردن و درياى گاليله. به خاطر همين موقعيت مناسب بود كه مسيحيان هيچ گاه موفق به فتح اين قلعه نشدند و در تمام سال‌هاى جنگ‌هاى صليبى به عنوان قلعه‌اى شكست ناپذير باقى ماند.

٤. طفيله: پيشينه تاريخى شهر طفيله به دوران حكومت «آدوميان» بر مى‌گردد. بعد از آن مدتى اين شهر تحت نفوذ پادشاهى انباط بوده و سپس به تصرف روميان در مى‌آيد. امّا بعد از جنگ موته و جنگ يرموك- بين رومى‌ها و مسلمانان- اين شهر به تصرف مسلمانان در مى‌آيد.

نام قديم اين شهر «تافلوس» بوده است كه به معناى (زمين كوهستانى) است، و به مرور زمان به شكل طفيله تبديل يافته است.

٥. كَرَك: اين استان نام خود را از دژى به همين نام گرفته است كه از دژهاى صليبيون واقع در پادشاهى اورشليم بود. مركز اين استان شهرى به نام كرك است. غار لوط در جنوب اردن در استان كرك واقع شده است كه در سال ١٩٨٦ كشف شد و عمليات بازسازى و ترميم آن بيش از ده سال طول كشيده است.

٦. مفرق: استان مفرق در قسمت شمال شرقى خاك اردن قرار دارد. بعد از استان معان كه بزرگ‌ترين استان‌هاى اين كشور مى‌باشد، مفرق دومين استان اين كشور از نظر مساحت است.

كليسايى به نام «سنت جورجيس» در مفرق، در سطحى پايين‌تر از زمين در يك غار كشف شده كه به عنوان قديمى‌ترين كليساى مسيحى جهان شناخته مى‌شود. برخى از صاحب نظران معتقدند، بين سال‌هاى ٣٣ تا ٧٠ م. افرادى در آنجا به طور مخفيانه عبادت مى‌كردند.

طيف‌هاى جمعيتى اردن‌

جمعيت اردن ٨/ ٥ ميليون نفر است. اغلب جمعيت اردن از نسل اعراب بدوى هستند، يا اصليت قومى نژادى دارند كه ٤٠ درصد جمعيت اردن را به خود اختصاص مى‌دهد.

با وجود اين، ٥٥ درصد جمعيت اردن از اصل و تبار فلسطينى هستند كه پس از جنگ اعراب و اسرائيل در سال ١٩٤٨ و جنگ اعراب و اسرائيل در سال ١٩٦٧ از فلسطين گريخته يا به عنوان پناهنده به اردن وارد شده و در آنجا تابعيت اردن را پذيرفته‌اند.

آن طور كه ثبت شده است، حدود ٣ ميليون نفر به عنوان پناهنده فلسطينى و آواره در اردن ساكن هستند كه بيشتر آنها شهروند اين كشور شده‌اند. از سال ٢٠٠٣ م. به اين‌سو نيز شمار زيادى از عراقى‌هايى كه از جنگ عراق گريخته‌اند در اردن اقامت داشته‌اند، كه تاكنون اقدامى براى شمارش و احصاى آنها صورت نگرفته است.

پنج درصد باقى مانده جمعيت اردن را اقليت‌هاى نژادى مختلفى تشكيل مى‌دهند كه شامل سورى‌ها، چچنى‌ها، قرقيزستانى‌ها، آشورى‌ها، ارمنى‌ها و اكراد مى‌شود كه برخى از آنها خود را با فرهنگ عرب وفق داده‌اند. شمار لبنانى‌هايى كه از زمان درگيرى اسرائيل و لبنان در سال ٢٠٠٦ اقامت دائم در اردن داشته‌اند ثبت نشده است، امّا چنين برآورد مى‌شود كه شمار اين افراد بسيار كم باشد.

زبان رسمى اردن عربى است، امّا انگليسى نيز تا حدّ زيادى در امور تجارى و دولتى و نيز ميان مردم تحصيل كرده مورد استفاده قرارمى گيرد. آموزش زبان‌