ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٣ - (معرفى كتاب) تاريخ كوفه
نويسنده در آغاز اين فصل نوشته است: چه بسا آگاهى كامل از جزئيات اين دستاوردها براى كسى كه پيش از دوران ظهور مىزيد، هرچند از نبوغ سرشارى نيز برخوردار باشد، غيرممكن نمايد؛ ولى بايد كوشيد به مدد اصول كلى اسلامى و نيز روايتهايى كه درباره دستاورهاى دولت جهانى مهدوى به دست ما رسيده است، از برخى از اين دستاوردها مطلع گرديم. پس نويسنده روايات متعددى را از طريق عامه و اماميه در دو بخش مجزا مىآورد. كثرت اين اخبار بيانگر اهتمام فراوان پيشوايان اسلام به بيان ويژگىها و اقدامات دولت امام مهدى (ع) است؛ زيرا تشكيل آن دولت، تبلور همه تلاشها، رنجها و جانفشانىهاى آنان و ميوه پاك اخلاص ايشان مىباشد. به هر روى، اين فصل يكى از خواندنىترين فصلهاى كتاب است.
٢٠. امام مهدى (ع)، مسيح و اهل كتاب
در اين فصل نيز با ذكر رواياتى از اماميه و عامه، به تحليل و بررسى اين موضوع پرداخته شده است. اين فصل نيز يكى از فصلهاى جذاب و خوشخوان كتاب است.
٢١. پايان زندگى امام (ع)
در اين فصل، مؤلف با ذكر رواياتى به واقعه رحلت امام مهدى (ع) مىپردازد و درباره رحلت يا شهادت ايشان به بحث مىنشيند. در روايتى از رسول خدا (ص) نقل شده است: «پس از مهدى (ع) خيرى در زندگى دنيا نيست.»
٢٢. جهان پس از امام مهدى (ع)
سومين و آخرين بخش كتاب به موضوع «جهان پس از مهدى» اختصاص دارد. اين بخش نيز حاوى دو گفتار است؛ نخست: ويژگىهاى دولت و جامعه پس از امام، دوم: برپايى قيامت در زمان انسانهاى شرور و تبهكار. در گفتار نخست، دو نظريه مورد بررسى و كاوش قرار گرفته است: ١. رجعت و بازگشت امامان معصوم (ع) به دنيا و تداوم حكومت جهانى، ٢. حكومت اولياى صالح كه بحث نو و بديعى است. در گفتار دوم به ذكر روايات منقول در منابع اماميه و عامه و نيز نقد و بررسى آنها پرداخته شده است.
امام مايه فيض و بركت
سيّد حسن اسحاقى
امام، واسطه فيض است. همواره توجه او به سوى آدميان است و بهارآفرين و زندگىبخشى است. در زيارت شريف آن حضرت غايب از نظر، مهدى موعود (ع) مىخوانيم: «السّلام على ربيع الأنام و نضرة الأيّام؛ سلام بر بهار مردم و خرّمى روزگاران.»[١]
به سبب وجود گرامى او، خداوند به جهانيان روزى مىدهد و آسمان و زمين، به احترام او بر پاست: «و بيمنه رزق الورى و بوجوده ثبتت الْارض و السَّماء.»[٢]
دل او، دل بيدارى است كه همواره به ياد دوستان است و درد و رنج آنان را احساس مىكند. او تجلّى رحمت واسعه خداوندى است: «همانا رحمت پروردگارتان بر هر چيزى وسعت دارد و من، همان رحمت پروردگارم.»[٣]
وجود مقدس حضرت حجت (ع) ميان انسانها، منبع بركت، دانش، درخشندگى، زيبايى و همه خيرات است. بركات وجود او و پرتو انوار وجود او، در همه دوران به بشر مىرسد. اين خورشيد معنوى و الهى، واسطه زمين و آسمان است. او هرگز شيعيان خود را از ياد نمىبرد و در رفع مشكلات فردى و اجتماعى مؤمنان كوتاهى نمىكند. از سخنان ملكوتى حضرتش كه نشان دهنده همراهى خالصانه ايشان با بندگان خداست، اين است كه: «ما از شادمانىتان، شاد مىشويم و در اندوهتان غمگساريم.»[٤]
چه بسيارند افرادى كه هنگام گرفتارىها به ايشان توسل جستهاند و مشكلشان حل شده است. ايشان در غيبت، همچون خورشيدى است كه پشت ابرها پنهان است، ولى مردم از نور وجودش هماره بهرهمندند. در سخنى نغز از امام زمان (ع) روايت شده است: «چگونگى سودرسانى من در زمان غيبتم، مانند سودرسانى خورشيد است زمانى كه ابرها آنها را از چشمها پنهان سازند و من ايمندهنده اهل زمينم، همچنانكه ستارگان، ايمن دهنده اهل آسمانند.»[٥]
پىنوشتها:
[١]. بحارالانوار، ج ٩٩، ص ١١ و زيارت صاحبالامر./
[٢]. همان، ج ١، ص ٩٤./
[٣]. همان، ج ٥٢، ص ٢٨٩./
[٤]. مفاتيح الجنان، دعاى عديله./
[٥]. همان.
(معرفى كتاب) تاريخ كوفه
كوفه از پر سر و صداترين شهرهاى اسلامى در قرن اوّل و در كنار حجاز و شام به مركزيت مكه و دمشق جزو معروفترين شهرهاى اسلامى در دو قرن نخست هجرى است.
از آنجا كه بيشتر مورخان صدر اسلام از منطقه عراق بودند، در تاريخنويسى خود توجه ويژهاى به اين شهر داشتند و به همين دليل با خواندن آثارى مانند تاريخ طبرى يا انساب الاشراف يا اخبار الطوال مىتوان اطلاعات جامعى درباره شهر كوفه به دست آورد. اين شهر از مراكز اصلى شيعه در طول تاريخ پررونق خود در قرون نخستين بوده و زمانى براى نشان دادن تشيع «قم» به اين شهر «كوفه صغير» اطلاق مىشد كه حكايت از عمق تشيع كوفه دارد.
با ساخته شدن بغداد در آغاز نيمه دوم قرن دوم هجرى به مرور از اهميت كوفه كاسته شد و به رغم آنكه تا حوالى يك قرن بعد كم و بيش يادى از آن در منابع هست امّا به مرور گويى از صحنه جغرافياى عراق محو مىشود.
با اين حال برآمدن نجف و آباد شدن آن و نزديكى آن به كوفه سبب شد تا بار ديگر اين شهر تاريخى بتواند به حيات خود در تاريخ ادامه دهد و تا به امروز كمابيش هويت تاريخى خود را حفظ كند.
كتاب «تاريخ الكوفه» از سيد حسين بن السيد احمد البراقى الكوفى (م ١٣٣٢) از آثار يكدست و منظمى است كه نزديك به يك صد سال پيش در باره تاريخ اين شهر اسلامى نوشته شده است. اثر ياد شده در چاپ جديد با افزودهها و استدراكات سيد محمد صادق آل بحر العلوم (م ١٣٩٩ ق) چاپ شده و اخيراً هم با تحقيق ماجد بن احمد العطيه به شكل بسيار زيبايى چاپ شده است.
اين اثر پيش از اين به فارسى هم در آمده كه طبعاً ترجمه آن بر اساس چاپهاى قديمى است.
كتاب تاريخ كوفه در واقع يك تاريخ محلى به سبك آثار قديمى است كه روشهاى نوين هم در تأليف آن مورد توجه بوده است. تاريخ، جغرافيا و رجال و نيز آثار تاريخى آن از موضوعاتى است كه مورد توجه مؤلف بوده است.
در سايت موعود بخوانيد!
WWW. MOUOOD. ORG
تا ظهور
مسيحيان بسيارى به پيشگويى حوادث آخرالزمان پرداختهاند؛ حوادثى چون بازگشت عيسى (ع)، وقوع جنگ آرماگدون، ورود ضد مسيح، دوران محنت، رهايى و بسيارى بلاياى طبيعى. اين مطلب حاوى فهرستى از پيشگويىهاست كه پيشگويان آنها احتمال مىدهند بين سالهاى ٢٠٠٥ تا ٢٠١٠ روى دهند ... «ميشل دروزين» در كتاب خود با عنوان: «كد كتاب مقدس» مىنويسد:
«كدهاى كتاب مقدس حوادث آينده را بهخوبى مشخص كردهاند. در كتاب مقدس به صورت رمز به «قتل عام جهانى» و «جنگ جهانى» اشاره شده است و براساس كدها هر دو اين حوادث در سال ٢٠٠٦ رخ خواهند داد.» «آنى استانتون» برخورد يك شهاب سنگ را به زمين پيشگويى كرده كه در پى آن عيسى (ع) باز مىگردد و دوره هزار ساله صلح آغاز مىشود. براساس نوشته «ساندى تايمز»، يك گروه مذهبى با نام «خانواده» پايان جهان را در سال ٢٠٠٦ انتظار مىكشند. گفته مىشود اعضاى اين گروه مشغول ذخيره غذا هستند و مىخواهند در غارى در هند مخفى شوند.
به پيشبينى «ويكلى ورلد نيوز»، در سال ٢٠٠٦ بمبهاى هيدروژنى در لندن، واشنگتن و تلاويو منفجر خواهند شد و اين شروع جنگ آرماگدون خواهد بود.
٢٠٠٧: باز به پيشبينى «ويكلى ورلدنيوز»، در ساعت ٧ روز هفتم از هفتمين ماه تقويم عبرى كه برابر است با سال ٢٠٠٧ ميلادى مسيح همزمان در اورشليم، بغداد، واشنگتن، مسكو و همه پايتختهاى جهان ظاهر مىشود .....
ادامه اين مطلب را با عنوان «در هرگوشه جهان كسانى ...» در سايت موعود بخوانيد!