نويسنده در قسمت‌هاى پيشين به تبيين سه اصل: ١. سلامت نفس مربى، ٢. اصل تفاوت‌هاى فردى، ٣. صبر و سعه صدر، براى تربيت نسل منتظر پرداخت. در اين قسمت چهارمين اصل تربيتى را با شما عزيزان در ميان مى‌گذارد.

٤. اصل محبت‌

محبت يكى از نيازهاى اساسى روان انسان است و همان‌گونه كه آدمى به آب، غذا و ديگر امكانات احتياج دارد، به محبت هم نيازمند است. آدمى خود را دوست دارد و مى‌خواهد محبوب ديگران باشد. محبت در تربيت صحيح و متعادل متربّى تأثير فراوان دارد.

رسول خدا (ص) فرمودند: «به كودكانتان محبت كنيد، بر آنان رحمت آوريد و هر گاه به آنان وعده داديد، به وعده خود وفا كنيد، زيرا به گمان آنان، شما به آنان روزى مى‌رسانيد».

امام صادق (ع) نيز فرمودند: «رسول خدا (ص) فرمودند: كسى كه فرزند خود را ببوسد براى او حسنه نوشته مى‌شود». همان حضرت فرمودند: «فرزندان را زياد ببوسيد، زيرا به ازاى هر بوسه، براى شما در بهشت، درجه‌اى هست كه ميان هر درجه با درجه ديگر پانصد سال راه است».

محبت در پرورش صحيح و متعادل جسم و جان كودك تأثيرات فراوانى دارد كه در امور زير خلاصه مى‌شود:

١. محبت براى انسان يك نياز طبيعى است. كودك بيش از بزرگ‌ترها به آن نياز دارد. كودك چندان توجهى ندارد كه در كوخ زندگى مى‌كند يا در كاخ، به نوع لباس و غذاى خود نيز چندان توجهى ندارد؛ امّا در اين جهت كه محبوب ديگران هست يا نه، كاملًا دقت و حساسيت دارد.

٢. تعادل روح: محبت چون يك نياز طبيعى است وجود و عدم آن در تعادل و عدم تعادل روح تأثير فراوانى دارد. كسى كه به زندگى اميدوار و دلگرم است، خود را در اين جهان پرآشوب، تنها و بى‌كس نمى‌داند تا تعادل و آرامش نفسانى خويش را از دست بدهد. در پرتو محبت، صفات عالى انسانى و عواطف و احساسات كودك به خوبى پرورش مى‌يابد كه نتيجه آن، پرورش انسانى متعادل خواهد بود.

٣. سلامت جسم: احساس محبوبيت، در آرامش نفس تأثير دارد و آرامش نفس نيز بدون شك در سلامت اعصاب و جسم تأثير فراوانى خواهد داشت.

جسم و جان كودكى كه از محبت‌هاى گرم پدر و مادر اشباع مى‌شود و از آرامش نفسانى و اعتماد برخوردار