رشد، كمال، خداجويى، پيوند با عالم غيب، طلب معارف، علاقه به شهود حقايق، حس و حالى است كه همه انسان‌ها دارند؛ به ويژه مسلمانان كه دينشان، دين تكامل و كمال است و كتابشان، كتاب معنويت، و تقوا و ارتقا و به خصوص شيعه كه اين سير را در طول تاريخ، عاشقانه دنبال مى‌كرده است. چرا نكنند كه اسباب را جمع داشته‌اند؛ ايشان با يك دست، تمسك به كتاب كمال، يعنى قرآن آسمانى و با يك دست، تمسك به عروةالوثقاى الهى، يعنى اهل بيت رسول خدا (ص) داشته‌اند كه نقطه شروع عالم و خلق آنها هستند و نقطه پايان معارف و علوم و كمالات نيز، بازگشت خلق به سوى آنها است. شيعه، با حركت به سوى كمال، قصد مى‌كند تقرّب به امامان خويش؛ به ويژه امام هادى مهدى (ع) را.

اين طريق كمال كه جذابيت و حلاوت و لطافت بسيار داشته و طالب فراوان، باعث شده است مدعيان فراوان نيز داشته باشد. علاقه افراطگونه مردم از يك سو و فراوانى مدعيان از سوى ديگر، باعث شده است مسائل اخلاقى و معنوى در طول تاريخ، دچار نشيب و فرازها، چالش‌ها و احياناً انحراف‌هايى بشود. دنبال كردن سير اخلاق و معنويت در صدها سال گذشته و تأثير حكومت‌ها و اديان و گروه‌هاى بدعت‌گرا بر اخلاق و معنويت را به زمانى ديگر وامى‌گذاريم.

سوءاستفاده‌هايى كه از اين رشته معارف شده است، بحثى جدا و توفيقى سوا مى‌طلبد. فعلًا بايد مطلب را از نياز امروز جامعه‌مان آغاز كنيم.

موقعيت خطير فعلى حكومت اسلامى در كشور عزيزمان ايران و باز بودن دست روحانيت و حوزه‌ها براى تبليغ از يك سو و مردمى كه در پيروى از دين خدا، حجت را بر ما تمام كرده‌اند از سوى ديگر، ما را موظف مى‌كند به نيازهاى درونى و خداجويى و خلأ روحى و تشنگى معنوى آنان، بيشتر اهميت بدهيم و بعد از رفع مشكلات درونى خويش، به مشكلات اخلاقى تهذيبى و معنوى آنان بپردازيم. در كشور و جامعه امروز ما، كم نيستند كودكانى كه حافظ قرآن و نهج‌البلاغه باشند. به بركت انقلاب در دهه‌هاى گذشته هم چنين كودكانى داشته‌ايم كه هم اكنون جوانان و مردانى برومند هستند و حوزه‌هاى علميه بايد براى اينان حرفى گفتنى داشته باشد. معنويت‌گرايى، جزء خميره مردم ايران است و زبان حال اين مردم خداجوى است كه: «حرفى از معنى اگر دارى بيار».

قلب سليم‌

قرآن، از زبان سلطان الموحدين حضرت ابراهيم (ع) قيامت را اين‌گونه توصيف مى‌كند كه: «يَوْمَلا يَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ». سود قيامت، از آن كسانى است كه قلب سليم داشته باشند و قلب سليم، قلبى است كه از عيوب و ملكات زشت و غير خدايى سالم باشد و خلاصه به جز خدا نبيند.