ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣١ - ١ ظهور؛ تأويل اقامه دين
و عفاف بسى آسانتر بود. حال اگر بخواهيم عفاف را در ادارات نيز اقامه كنيم، بايد به مناسبات ديوانسالارى نيز توجّه كنيم. اگر مىخواهيم در شهرها عفاف را اقامه كنيم، نظامسازى، شهرسازى و صدها مطلب ديگر را بايد مدّ نظر قرار دهيم.
قرآن كريم از اين حقيقت به خوبى پرده بر مىدارد و بين اقامه نماز با شهرسازى رابطه مستقيم برقرار نموده، مىفرمايد:
«به موسى و برادرش وحى كرديم كه براى قوم خود در مصر، خانههايى فراهم آوريد (زيرا آنان بايد چادرنشينى و پراكندگى را رها كنند) و شما و آنان خانههايتان را روبهروى هم قرار دهيد و نماز به پا داريد». ٩
چرا امر به اقامه نماز را به امر به قرار دادن خانهها روبهروى هم عطف فرمود؟
چون واقعاً اقامه نماز به نحو ساخت خانهها و مهندسى شهرى هم ارتباط دارد، ولو اين موضوع به اصل نماز خواندن ربطى نداشته باشد. از اينرو اقامه دين جز با حاكميت و بناى تمدن ممكن نيست؛ چنانچه در آيه شريفه هم شهرسازى را از هارون و موسى در جهت اقامه نماز مىخواهد. آيا واقعاً اين آيات در ميان ما مهجور واقع نشده است؟!
آيا ما اين نگاه را كه در قرآن موج مىزند و مأموريت دوم خداوند به انبياى پس از نوح است، يافتهايم و بار مسئوليت مناسب آن را به دوش كشيدهايم؟!
٢. مقابله دوم ابليس: طاغوت سازى
در مقابله با اين فاز از كار اولياى الهى، شيطان هم مقابله به مثل مىنمايد. «طاغوت» واژهاى قرآنى براى اين تقابل است. طاغوت سه ويژگى دارد:
الف- افراط در طغيان؛ قرآن هر عصيان و طغيان از فرمان الهى را طاغوت نمىخواند. ب- طغيان فراگير است. طاغوت بودن فقط در اثر عظمت و هيبت طاغى ميسر نمىشود. طاغوت غير از طاغى بزرگ، پذيرندگان طغيان نيز مىخواهد تا روى هم طاغوت را بسازند. ج- طغيان سازمان يافته است. يعنى همه مناسبات زندگى را در برمىگيرد. گروهى انسان طاغى و فاسد كه دور هم گرد آمده، فساد مىكنند، فاسدند امّا طاغوت نيستند. طاغوت نظام دارد و همه زندگى رعيت خود را زير شعاع خود مىبرد؛ يعنى در پرتو آن طغيان، نوجوان درس مىخواند، جوان ازدواج مىكند، زن رفتار مىنمايد، حقوق، سياست، علم، صنعت ... تعريف مىشود. حضرت امير (ع) ويژگى طاغوت را چنين توصيف مىكنند: «برادرى مردم بر بدىها و هجرت عمومى از دين». ١٠
حال به تاريخ نگاه كنيد. شيطان در مقابل تمام انبيايى كه مأمور اقامه ديناند، طاغوتى برافراشته است. مقابل ابراهيم، نمرود؛ مقابل موسى، فرعون؛ مقابل عيسى، روم و مقابل محّمد (ص)، جاهليت سفيانى.
به سوى فرداى ظهور
١. ظهور؛ تأويل اقامه دين
قرآن كريم ثمره اقامه دين را با بيانى زيبا تشريح مىنمايد:
«اگر آنان تورات و انجيل و ساير كتب آسمانى و احكامى را كه از جانب پروردگارشان بر آنان فرو فرستاده شده اقامه مىكردند، قطعاً از فراز سرشان و زير پايشان بهرهها و نعمتهاى فراوان سرازير مىشد». ١١
اين ثمره اقامه دين است، نه عمل به دين. در روايات بسيارى چنين خصوصيتى را براى زمان ظهور ولى مطلق خدا (عج) معرفى كردهاند كه زمين گنجهايش را بيرون مىريزد، سبزى و آبادانى فراگير مىشود و بارانهاى نافع بسيار نازل مىشود و ....
بهتر است بدانيم اين موضوع خرق عادت و معجزه نبوده، از قضا متناسب با قانون تكوين است. وقتى دين اقامه شود، زمين و آسمان نعمت خود را آشكار مىكند. زيرا در هنگام اقامه دين، مردمان نيز به اطاعت خدا مىپردازند و سازگارى بين عالم غير انسانى كه همه مطيع خداوند هستند و عالم انسانى رخ مىدهد. امّا در تمدن غير الهى و طاغوتى، عالم به راه اطاعت مىرود و زندگى انسانى به راه طغيان. يعنى عالم و آدم بر دو محور مىگردند، لذا اصطكاك و تنش رخ مىدهد، فساد در زمين، زلزلهها، نابسامانىها نمايان مىشود. يعنى همان چيزى كه درباره آخرالزمان و پايان اين تمدن طاغوتى وعده داده شده است: شيوع بيمارىها، زلزلهها، سيلها و ...
«ظَهَرَالْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ»
اساساً پيامبر اكرم (ص) يكى از اصلىترين مأموريتهاى حضرت مهدى (عج) را «اقامه دين» معرفى مىفرمايد. جابربن عبدالله انصارى از پيامبر (ص) درباره امام عصر (عج) روايت مىكند:
«او در آخرالزمان دين را برپا مىدارد (اقامه مىكند) همانطور كه من در اول زمان اقامه كردم». ١٢