كتاب «سيدالشهدا (ع)» دربردارنده مباحث بيست سخنرانى از شهيد محراب و معلّم اخلاق، حضرت آيت‌الله شهيد سيد عبدالحسين دستغيب (ره) پيرامون قيام حسينى و پاسخ به بعضى از شبهات در اين موضوع است.

با اينكه بيش از نيم‌قرن از نقل و نشر اين بيانات مى‌گذرد هنور مطالب سودمند و بديعى در آن يافت مى‌شود و اين غير از جامعيّت علمى آن شهيد بزرگوار، به صفاى باطن و خلوص نيّت و پاكيزگى جان آن روح مجّرد و نفس مطمئنّه برمى‌گردد.

در كنار هم قرار گرفتن بخش‌هايى از آن گفتارهاى الهى كه ارتباط معنايى و معنوى با يكديگر داشتند، محور اين نوشتار گرديده است. آن شهيد محراب در اين گفتار به مهر و محبّت، آثار و مراتب آن، باب رحمت الهى بودن امام حسين (ع)، اسرار و آثار گريه با معرفت برآن امام معصوم، اميد همراه با عمل به وسايل حسين (ع) و ... پرداخته است؛ كه به مناسبت ايّام ماه صفر، آن را به خوانندگان گرامى موعود تقديم مى‌كنيم.

مهر حسين (ع)

از روايات مسلّم است كه حضرت على (ع) مى‌فرمايند: «لو أنّ رجلًا أحبّ حجراً لحشره الله معه؛ اگر كسى سنگى را دوست داشته باشد خداوند او را با آن سنگ در قيامت محشور مى‌سازد».

عالَمِ محبّت خيلى عجيب است. بايد از چيزهايى كه موجب از بين رفتن يا كم شدن محبّت مى‌شود، پرهيز كرد؛ بايد در درجه اوّل ازگناهان و سپس از مكروهات دورى كرد. به علاوه بايد به چيزهايى كه موجب افزايش محبّت مى‌شود، روى آورد. مثلًا هر چه بيشتر به سادات اظهار محبّت و موّدت كنيد براى خودتان بهتر است، هر چه بيشتر به مجلس عزاى حسين (ع) برويد و اشك بريزيد، علاقه‌تان به حسين (ع) بيشتر مى‌شود. چنان‌كه در ماه رمضان نفس كشيدن روزه‌دارر ثواب تسبيح دارد، در مجلس عزاى حسين (ع) يا هر وقت كه غم حسين (ع) داشته باشى، انفاستان ثواب تسبيح دارد. محبّت كارى مى‌كند كه قلب صيقلى شود. بر اثر محبّت اشعه‌اى از انوار طيّبه و ايمان كامله اين دودمان در قلب آدمى جايگزين مى‌شود و به دنبال آن آثار محبوب در حبيب جلوه‌گر مى‌شود. كسى كه به دوستى اهل بيت (ع) بميرد تائب (توبه كرده) مرده است. همين محبّت براى دوستان توبه است. خدا كند كه اين محبّت را با خود ببريم.

از جمله عجايب عالَمِ محبّت يگانگى ميان «محبّ» و «محبوب» است. از نظر معنا چون كمال ربط در دوستى پيدا مى‌شود، هر صفت كماليّه‌اى كه محبوب داشته باشد محبّ نيز از آن برخوردار مى‌گردد؛ چون با محبوب ربط پيدا كرده و يگانه شده است. البّته [اين‌] بستگى به استعداد و ظرفيّت محبّ دارد كه چه مقدار از كمالات محبوب در او ظاهر گردد.

حسين عزيز، آنچه را كه از كمالات داراست در دوستدارانش نيز به اندازه ظرفيت وجودى‌شان آشكار مى‌گردد و اين بستگى دارد كه دوستدار امام حسين (ع) چه مقدار از موانع را برطرف كرده و استعدادش چگونه و مقدار محبّتش چه اندازه بوده باشد، امّا اصل مطلب مسلّم است.

در عشق‌هاى مجازى دقت كنيد؛ عاشق چقدر براى معشوق ذليل است، آرزو دارد به خاطر نگاه و نظر محبوبش حتّى جان خود را نيز بدهد. آى حسينى‌ها! [مگر] شما آرزو نداريد كه حسين (ع) نظر لطفى به شما بكند؟

آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند

آيا شود كه گوشه چشمى به ما كنند