چند نفر، ادّعاى عرفان داشتند و اذعان مى‌كردند كه با امام زمان (ع) ارتباط دارند. برخى از مسئولان مملكتى، پس از شنيدن اين ادّعاها، معتقد بودند بايد اين قضيه روشن شود تا چنانچه ادّعاى اين افراد، كذب و دروغ بود، موضوع افشا شود تا كسى به انحراف و اشتباه نيفتد. سرانجام با وساطت دو تن از مسئولان نظام، اين چند نفر اجازه ملاقات با حضرت امام (ره) پيدا كردند. حضرت امام (ره) در همان لحظات اوّل، به رياكارى آنان پى بردند و با اشرافى كه داشتند جهت روشن شدن موضوع، سه سؤال را مطرح كردند.

خاطرات بستگان، خويشاوندان و جمعى از شاگردان و دوستداران حضرت امام خمينى (ره) در كتاب «پا به پاى آفتاب» آمده است. از جمله خاطره‌اى شنيدنى و درس‌آموز درباره برخورد حضرت امام خمينى (ره) با چند مدّعى ارتباط با امام زمان (ع) كه مرور و تأمّل آن در اين آشفته بازار مكّاره از بسيارى جهات آموزنده است. با هم اين خاطره را مرور مى‌كنيم:

«اگر شما با امام زمان (ع) ارتباط داريد، پاسخ اين سؤالات را از آن حضرت بگيريد و براى من بياوريد.

اوّلًا، از حضرت سؤال كنيد عكسى كه من در منزل دارم و مورد علاقه من نيز هست، منسوب به چه كسى مى‌باشد؟

ثانياً، از حضرت بپرسيد كه رابطه حادث با قديم- كه يك مسئله فلسفى است- چيست؟

ثالثاً، اينكه من چيزى را گم كرده‌ام و مدّت‌هاست دنبال آن مى‌گردم. از آن حضرت بپرسيد كه گمشده من كجاست؟!»

آن چند نفر كه ادّعاى ارتباط با امام زمان (ع) را داشتند، پس از مدّتى از پاسخ‌گويى به سؤالات حضرت امام (ره) اظهار ناتوانى كردند و بدين ترتيب معلوم شد آنان افراد صالحى نبوده و ادّعاهاى آنان دروغ بوده است.

در توضيح بايد گفت: عكس مورد علاقه حضرت امام (ره) كه در اتاق ايشان قرار داشت، منسوب و منتسب به پيامبر اكرم (ص) بود. اين عكس بعد از رحلت حضرت امام (ره) بسيار شهرت پيدا كرد و فراوان تكثير شد.

گمشده ايشان نيز همان كتاب اشعار و غزل‌هاى حضرت امام بود.[١] در مقدمه ديوان حضرت امام درباره اين موضوع چنين آمده است:

«حضرت امام (ره) در دوران جوانى غزليّات فراوانى سروده و آنها را در دفترى گردآورى كرده بودند متأسفانه اين دفتر در جريان سفرهاى پياپى ايشان، مفقود گرديد. دفتر ديگرى از ايشان نيز كه برخى از اشعار آن به خطّ ايشان و برخى ديگر به قلم همسر گرامى‌شان مكتوب شده، در جريان تغيير مكرّر محلّ سكونتشان گم شد؛ همچنين برخى از دست‌نوشته‌هاى ايشان در پى هجوم مأموران ساواك به منزل و كتابخانه شخصى‌شان از دست رفت. خلاصه مطلب آنكه ديوان فعلى امام عمدتاً پس از