آمريكا در روابط خويش با ما نمونه بارز «منكر»، «ظلم» و «نبود عدل» است و شواهد و دلايل در اين زمينه بسيار است، به گونه اى كه به رشته تحرير درآوردن آنها چندين جلد كتاب مى شود و از زمان تأسيس رژيم صهونيستى در سال ١٩٤٨ تا صبح روز- روزى كه «جورج بوش» در مزرعه خويش از نخست وزير رژيم صهيونيستى «آريل شارون» استقبال كرد و با هم به گفت وگو نشستند و با هم عليه ما به توافق رسيدند: زمين، عقيده و منافع- ١١/ ٤/ ٢٠٠٥ تاريخ آن را ثبت كرده است.

سؤالى كه اكنون مطرح مى شود، اين است كه چرا اين ظلم و ستم آمريكايى در حق اعراب و مسلمانان اعمال مى شود و چرا اين طرفدارى و جانبدارى و حتى همسويى بين ايالات متحده و اسراييل مشاهده مى شود؟ آيا اين فقط به خاطر منافع است؟ آيا سياستى كه اسراييل آنرا در برخورد با واشنگتن پيش روى خويش قرار داده است، طى شصت سال گذشته مورد كاربرد اعراب و مسلمانان نبوده است؟ يا اينكه اين برخوردها سياست نيست، بلكه عقيده اى است كه تجليات خاص نظامى سياسى و فرهنگى خويش را دارد؟

بى شك تمام اينها دليل و سبب هستند، اما ما تلاش داريم، در اين مقاله فقط بر يكى از اين ظلم ها و ستم هاى آمريكايى كه دائماً عليه ما اعمال شده تمركز كنيم كه در بسيارى از كتاب هاى عربى و غربى به آن تحت عنوان بروز پديده «محافظه كاران نوين» اشاره شده است كه انديشمندان و سياستمداران يهودى و مسيحى- صهيونيستى و حاكميت ايشان بر تصميم گيرى هاى سياسى درون ايالات متحده را از بيش از نيم قرن پيش تاكنون شامل مى شود، به ويژه در دولت كنونى آمريكا، دولت بوش پسر.

اين پديده، پديده محافظه كاران نوين، دليل اصلى ظلم و ستم آشكارى است كه آمريكا نه تنها عليه ما، بلكه عليه تمام جهانيان اعمال مى نمايد. و باعث گرديده تا نفرت جهانيان از آمريكا بيش از پيش گردد، چون آلت دست «تل آويو» و مردان قدرتمند و با نفوذ آن در دولت آمريكا شده كه پس از حوادث يازده سپتامبر جنون و حماقت آنها در قبال جهان و جهانيان و خصوصاً جهان اسلام به اوج خود رسيده است. اگر اين پديده واقعاً چنين است، ريشه در چه چيزى دارد و افكار و انديشه ها و اهداف آن چيست؟ سمبل هاى اصلى شبكه هاى حاكم آن در واشنگتن چه كسانى هستند؟ و اين امپراتورى در نبرد خويش با اسلام و مسلمانان تا كجا پيش مى رود؟ تلاش داريم، در اين مقاله به اين سؤالات پاسخ گوييم.

١. كسانى كه تصور مى كنند، پديده محافظه كاران نوين يا آنچه جريان مسيحيت صهيونيستى ناميده مى شود، جريان جديدى است كه از نيم قرن گذشته پاى به عرصه وجود گذاشته است، سخت در اشتباهند، زيرا حقايق تاريخى نشان مى دهد، اين جريان به زمان «مارتين لوتر» (١٤٨٣- ١٥٤٦) باز مى گردد كه رهبرى جنبش «اصلاحات دينى» درون كليساى غربى را به دست گرفت و القابى به او داده شد كه مستحق آن نبود، چون آخرين دست آورد او اين بود كه بنيانگذار و پدر جريان مسيحيت صهيونيستى با تمام خصوصيت هايش در حق ديگران و به ويژه مسلمانان‌