اشاره: اين صفحه اختصاى به طرح پرسش‌هاى شبهات و مسائلى دارد كه براى شما عزيزان مطرح شده يا در محيط خانواده، مدرسه، دانشگاه يا شما از آنها صحبت به ميان آمده است، چه در موضوع مهدويت و چه در ساير زمينه‌هاى اعتقادى و اخلاقى.

پس دست به كار شويد و از همين حالا پرسش‌هاى خود را با ما در ميان بگذاريد. ما هم سعى مى‌كنيم پاسخ‌هاى مناسبى به آنها بدهيم.

آفتاب در غربت!

برادر عزيزمان محمدرضا عليمردانى از اروميه پرسيده اند:

چرا حضرت مهدى (ع) را غريب مى نامند و منظور از غربت ايشان چيست؟

در پاسخ اين پرسش به بخشى از مطالبى كه در كتاب آفتاب در غربت اثر آقاى سيد محمد بنى هاشمى آمده است اشاره مى كنيم. ان شاءالله كه مورد استفاده اين برادر عزيز قرار گيرد.

با وجود همه تأكيدات عقلى و نقلى بر وجوب شكر نعمت هاى الهى، متأسفانه بسيارى از آنها مورد بى توجهى قرار مى گيرد و در اين ميان، نعمت هاى بزرگ تر، بيشتر كفران مى شوند. در ميان مخلوقات خدا از ابتداى خلقت تا انتهاى آن هيچ كس به اندازه پيامبر اكرم و امامان اطهار (ع) بر گردن مردم حق ندارد. ايشان مالك و واسطه همه نعمت هاى مادى و معنوى هستند و اگر انسان از نعمت وجودى ايشان محروم ماند تفاوتى با حيوان و گياه ندارد. با اين همه حق اين سرچشمه فيض الهى هيچ گاه ادا نشده است و بدين علت «مكفر» ناميده شده اند. انسان ها از كسانى كه بيشترين حق را بر گردنشان دارند كمترين قدردانى را كرده اند و آنها را مورد بى توجهى قرار داده اند.

بيشتر مردم، حتى شيعيان و دوستداران اهل بيت (ع) با حقوق ايشان به طور كامل آشنا نيستند و معمولًا عنايتى به ضرورت شكرگذارى از اين نعمت بى مانند الهى ندارند. و در دنياى ما پيامبر و ائمه (ع) خصوصاً مولاى عزيزمان حضرت مهدى (ع) مكفر و غريب هستند. براى اين منظور معانى مختلفى از غربت ايشان را مورد توجه قرار مى دهيم.

١. امام ناشناخته‌

«قدر ناشناخته بودن» يكى از معانى رايج غربت است. اگر معرفتى كه شايسته و بايسته شخصى است وجود نداشته باشد او را مى توان غريب دانست.

به همين ترتيب اگر يك واسطه خير شناخته نشود و مردم ندانند كه نعمت ها و بركات از جانب چه كسى به آنها رسيده است به سبب اين نادانى، شكر نعمت او را چنانكه شايسته است ادا نمى كنند و لذا او غريب مى ماند.

از طرف ديگر اگر ولى نعمت شناخته شود ولى به خاطر بى توجهى يا به عمد از او قدرشناسى لازم نشود، كفران نعمات صورت مى گيرد و اين كفران نعمت به نوعى ديگر به غربت او مى انجامد. نعمت حضرت ولى عصر (ع) يك نعمت عام و فراگير است و همه خلايق را در برمى گيرد. چون همه موجودات از نعمت وجود ايشان بهره مند مى شوند، بنابراين شكر نعمت وجود امام بايد به گستردگى خود اين نعمت فراگير باشد.

چونانكه در حال حاضر بر روى كره زمين، اكثر مردم اصلًا امام زمان را نمى شناسند، يعنى نمى دانند ميزبان و ولى نعمت آنها كيست؟ بر سر سفره او نشسته و نان و نمك او را مى خورند اما هيچ گونه شكرگزارى نسبت به ايشان انجام نمى دهند. چون اصلًا ايشان را نمى شناسند تا ضرورت شكر آن را بدانند.

غربت امام زمان (ع) در بين عده ديگر مشهودتر و ناگوارتر است. اين عده اقليتى هستند كه خداى منان امام زمان (ع) را به آنها شناسانده‌