محمدرضا حكيمى نويسنده و متفكر ايرانى چندى پيش نامه‌اى خطاب به رهبر كوبا نوشته است. خبرگزارى دانشجويان ايران (ايسنا)، متن كامل نامه محمدرضا حكيمى به فيدل كاسترو را منتشر كرده است كه بخش‌هايى از آن را در زير مى خوانيد. حضرت عالى‌جناب، فيدل كاسترو، رياست جمهور محترم كوبا- دام اجلاله- پس از سلام و اداى احترام:

براى آن عالى‌جناب، در جهت حمايت از محرومان جهان و حفظ «كرامت انسان» و مقاومت پايدار در برابر استعمارگران و مستكبران جهانى، همواره سلامتى و طول عمر با نشاط و پايدارى آرزو مى‌كنم و به رجال دولت و ملت نجيب و مقاوم كوبا- به وسيله آن عالى‌جناب- سلام مى رسانم و براى آنان آرزوهاى نيك دارم و از رفيق مجاهد و شجاعتان «چه گوارا» به احترام و عظمت ياد مى‌كنم.

اين‌جانب از سال‌ها پيش، به شخصيت بارز شما واقف بودم و به دليل اشتراك حمايت از محروم و مظلوم و ايستادگى در برابر ظالم و غاصب، به آن جناب محبت و علاقه داشتم. خوب است اكنون كه مجال سخن گفتن با شما پيش آمده است، اين خاطره را نقل كنم: حدود چهل سال پيش، در يك سخنرانى دانشگاهى، اين‌جانب درباره تعاليم بسيار مهم و انسانى و قاطع اسلام شيعى و دفاع دامن‌گستر و پرشور و پرژرفاى قرآن كريم و پيامبر اكرم و امامان مطهر، از حقوق طبقات مستضعف و مقاومت در حفظ «كرامت‌هاى انسانى» و ايستادگى در برابر ظالمان و مستكبران و انسانيت سوزان، تا سرحد شهادت، سخن مى‌گفتم و با شور و حرارتى خاص- كه ذات اين تعاليم به روح من نفوذ مى كرد- كلمات را ادا مى كردم و از اين مقوله سخن مى‌گفتم كه: خورشيد كه- در سراسر كره زمين- بر زندگى‌ها و انسان‌ها مى‌تابد، براى نشر عدالت جهانى و حفظ كرامت انسانى است ... نه تقويت ظالمان و گرم كردن فضاى زندگى ستم‌آفرينان و انسانيت نشناسان ... و اگر اكنون چنين نيست، بايد چنين نبود و كوشيدن و جهاد كردن در راه انسان و عدالت وظيفه‌اى خطير و بدل‌ناپذير به شمار آيد.

به گزارش ايسنا حكيمى در ادامه نامه خود به فيدل كاسترو آورده است: اين سخنان را با قاطعيت و استناد به دستورهاى قرآن و پيشوايان اسلام مى‌گفتم و ارواح شنوندگان سخت تحت تأثير اين حقايق متعالى و تعاليم انسانى قرار مى‌گرفت. در يكى از آن روزها، يكى از دانشگاهيان فاضل پس از پايان سخنرانى نزد من آمد و گفت: «اى كاش امروز، آقاى فيدل كاسترو، در اين محفل حضور مى‌داشتند و اين سخنان را مى‌شنيدند و مى‌ديدند كه تعاليم دينى ما براى بشريت چه پيام‌هايى دارد و ما با ايشان و مبارزات ايشان، در جهت مبارزه با جهانخواران، با تفاوت‌هايى عمقى، تا چه اندازه وجه اشتراك داريم. با اينكه تعاليم عدالت گستر و انسانيت پرور دينى ما به چهارده قرن پيش و هنگام ظهور اسلام و شكل گرفتن سخنان امام على (ع) در نهج البلاغه (بزرگ‌ترين منشور دفاع از انسان و كوبيدن محروميت آفرينى و حرمان) مى‌رسد و به نوع اجرايى متكى است كه امام على در حكومت پر مشكل و كوتاه مدت خود، فرياد مى‌زند كه:

تنها شهر «كوفه» را دشمن در اختيار من باقى گذاشته است و در اين شهر كه من بر پايه دين خدا بر آن حكومت مى‌كنم، يك تن مستمند، گرسنه، بيكار، بدون خانه و سامان و مظلوم و محروم به هم نمى‌رسد.