سپس حضرت محمد (ص) را به رسالت مبعوث فرمود و به وسيله او نعمت را تمام و نبوّت و پيامبرى را به او ختم نمود و وجود مقدّسش را براى همه جهانيان رحمت واسعه الهى قرار داد. آنچه كه مى بايد، با راستگويى و صداقت ظاهر نمود و علائم و آيات و نشانه هاى قدرت خداوندى را آن گونه كه لازم بود، بيان داشت و در حالى كه تمام خوبى ها كه در سعادت هر انسانى مؤثّر است در وجود گراميش جمع بود، از اين جهان رحلت فرمود و پس از او [خداوند بزرگ‌] امر اسلام و مسلمين و خلافت و امامت را به برادر، پسر عمّ، وصىّ و وارث وى علىّ بن ابى طالب و پس از آن حضرت، به فرزندانش يكى پس از ديگرى سپرد تا با تعليمات و راهنمايى هاى ائمّه معصومين (ع) دين خود را زنده و نور خود را تمام كند. و در ميان فرزندان آن حضرت و برادران و پسرعموها و خويشان آنها تفاوت هاى روشن و آشكارى قرار داد تا امام از مأموم و حجّت خدا از غير او شناخته شوند.

آرى، بدين طريق امام از مأموم و حجّت خدا از كسى كه بايد از وى متعابعت نمايد شناخته شدند. برخى از امتيازات و برجستگى ها و ويژگى هاى ائمّه معصومين به قرار زير است:

١. مقام عصمت دارند.

٢. جانشينان رسول اكرم (ص) از تمام عيوب [ظاهرى و باطنى‌] مبرّى و منزّه اند.

٣. برگزيدگان خدا و رسول او از تمام پليديها بركنارند.

٤. ذوات مقدّسه ائمّه (ع) از همه عوارض نفسانى به دورند.

٥. اوصياى رسول گرامى گنجينه هاى علوم خداوند بزرگند.

٦. حجّت هاى خداوند پس از خاتم انبياء (ص) بايد مركز حكمت هاى الهى باشند.

٧. اوصياى دوازده گانه پيامبر بزرگ بايد مركز اسرار الهى باشند.

٨. اين ذوات مقدّسه به وسيله دلايل و براهين و معجزات و كراماتى كه خداوند متعال در اختيارشان قرار داده است مؤيّد به تأييدات الهى هستند و اگر اين ويژگى ها را نداشتند با ديگران مساوى بودند و حقّ برترى از آنان سلب مى شد.

با اين تفضيل و خصوصيات اوصياى رسول اكرم (ص) كه براى شما نقل كردم، اين پيرو باطل و دروغگو (جعفر و ادّعاى باطل او) بر خداوند افترا بسته است. اين شخص با اميد به چه چيزى مى خواهد اين ادّعاى عارى از حقيقت خود را ثابت كند.؟ آيا با اطّلاعاتى كه در احكام الهى دارد؟ به خدا قسم اين فرد آن قدر بى اطّلاع است كه حلال و حرام را نمى شناسد و ميان بد و خوب فرق نمى گذارد. آيا به دانش خود تكيه دارد؟ او به قدرى تهى دست است كه حقّ و باطل را نمى شناسد، محكم و متشابه را نمى داند و از احكام نماز، حتّى وقت آن آگاهى ندارد. آيا اين مدّعى فاقد صلاحيّت، به ورع و تقواى خويش تكيه مى كند؟ خداوند شاهد است كه نماز واجب خويش را براى اينكه شعبده بازى ياد بگيرد ترك نموده است. حتماً از ظروف مشروب و آثار ديگرى از گناهان او كه مشهور است، اطلاع داريد.

آيا اين شخص، براى اثبات مدّعاى خود، آيه اى از قرآن يا حجّتى دارد؟ اگر اين چنين است پس بيان كند و اگر دليل ديگرى دارد، بياورد، چنان كه خداوند متعال در قرآن كريم فرموده است:

«به نام خداوند بخشنده مهربان. اين كتابى است نازل شده از سوى خداوند مقتدر حكيم. ما آسمان ها و زمين و آنچه كه در بين آسمان ها و زمين است، همه را جز به حقّ و مدّتى كه نام برده شده، نيافريديم و آنها كه كافر گشتند، از آنچه آنها را ترسانيدند، دورى گزينند. به آنها بگو به من نشان دهيد آنهايى را كه غير از خداى يگانه مى خوانند، چه چيز از زمين را آفريده اند؟ مگر در خلقت آسمان ها شركت داشته اند؟ كتابى را كه پيش از اين [قرآن‌] آمده باشد و يا علامتى كه موجب يقين به اين معنى باشد، اگر راستگو هستيد، بياوريد. كيست گمراه تر از كسى كه غير از خداى يگانه را مى خواند و تا روز قيامت دعايش مستجاب نمى شود؟ و آن خدايان باطل، از اينكه آنها را مى خوانند غافلند. وقتى اين مردم برانگيخته شدند، همين خدايان دشمن آنها خواهند بود و عبادت آنها را انكار مى كنند.»

خداوند تو را توفيق دهد، آنچه برايت گفتم از اين ستمكار ظالم بپرس و او را آزمايش كن. از يكى از آيات قرآن و تفسير آن از وى سؤال نما و يا از نماز و شرايط آن از او بازپرس تا به معايب و كمبودهاى او پى ببرى و حال او را بدانى. و خداوند كفايت كننده است. خداوند حقّ را براى اهلش حفظ مى كند و آن ها در جايگاهش قرار مى دهد.

خداوند متعال پس از حضرت امام حسن و امام حسين (ع) امامت را در دو برادر قرار نداده است. و آنگاه كه خداوند اجازه فرمايد كه ما سخن گوييم حقّ ظاهر خواهد شد و باطل از ميان خواهد رفت. البتّه توجّه ما به خداوند بزرگ و الطاف اوست و ذات مقدّسش بهترين وكيل براى ما است. و درود بر حضرت محمد و خاندان پاك و طاهر او باد.[١]

پى نوشت:

[١]. شيخ طوسى، الغيبة، ص ١٧٤.