ساقى امشب باده از بالا بريز		باده از خم خانه مولا بريز
باده اى بى رنگ و آتشگون بده‌		زان كه دوش ام داده اى افزون بده‌
اى انيس خلوت شب هاى من‌		مى چكد نام تو از لب هاى من‌
محو كن در باده ات جام مرا		كربلايى كن سرانجام مرا
يا على! درويش و صوفى نيستم‌		فاش مى گويم كه كوفى نيستم‌
ليك مى دانم كه جز دندان تو		هيچ دندان لب نزد بر نان جو
يا على! لعل عقيقى جز تو نيست‌		هيچ درويشى حقيقى جز تو نيست‌
لنگ لنگان طريقت را ببين‌		مردم دور از حقيقت را ببين‌
مست ميناى ولايت نيستند		سرخوش از شهد ولايت نيستند
خيل درويشان، دكان آراستند		كام خود را تحت نامت خواستند
خلق را در اشتباه انداختند		يوسف ما را به چاه انداختند
كيستند اينان؟ رفيق نيمه راه‌		وقت جان بازى به كنج خانقاه‌
فصل جنگ آمد، تماشاگر شدند		صلح آمد، لاله پرپر شدند
دل به كشكول و تبر زين بسته اند		بهر قتلت، تيغ زرين بسته اند
موج ها از بس تلاطم كرده اند،		راه اقيانوس را گم كرده اند
موج ها را مى شناسى مو به مو		شرحى از زلف پريشانت بگو
باز كن ديباچه توحيد را		تا بجويد ذره اى خورشيد را
يا على! بار دگر اعجاز كن‌		مشت هاى كوفيان را باز كن‌
باز كن چشمان نازآلوده را		بنگر اين چشم نيازآلوده را
باز گو، شعب ابى طالب كجاست؟		آن بيابان عطش غالب كجاست؟
تا ز جور پيروان بوالحكم‌		سنگ طاقت را ببندم بر شكم‌
تشنگى در ساغرم لبريز شد		زخم تنهايى فسادانگيز شد
آتشى انداخت در جان و تنم‌		كاين چنين بر آب و آتش مى زنم‌
تاول ناسور را مرهم كجاست؟		مرهم زخم بنى آدم كجاست؟
مرهم ما جز تولاى تو نيست‌		يوسفى؛ اما زليخاى تو كيست؟
شاهد اقبال در آغوش كيست؟		كيسه نان و رطب بر دوش كيست؟
كيست آن كس كز على يادى كند؟		بريتيمان من امدادى كند؟
دست گيرد كودكان درد را		گرم سازد خانه هاى سرد را
اى جوانمردان! جوانمردى چه شد؟		شيوه رندى و شب گردى چه شد؟
بندگى تنها نماز و روزه نيست‌		آب تنها در ميان كوزه نيست‌
كوزه را پر كن ز آب معرفت‌		تا در او جوشد شراب معرفت‌
حرف حق را از محقق گوش كن‌		وز لب قرآن ناطق گوش كن‌
بعداز آن بشنو ز «نظم أمركم»		تا شوى آگاه بر اسرار خم‌
خم تو را سرشار مستى مى كند		بى نياز از هرچه هستى مى كند
هرچه هستى، جان مولا مرد باش‌		گر قلندر نيستى، شب گرد باش‌
سير كن در كوچه هاى بى كسى‌		دور كن از بى كسان دلواپسى‌
اى خروس بى محل! آواز كن‌		چشم خود بربند و بالى باز كن‌
شد زمين لبريز مسكين و يتيم‌		ما گرفتار كدامين هيأتيم؟
با يتيمان، چاره «لاتقهر» بود		پاسخ سائل، «ولاتنهر» بود
دست بردار از تكبر وز خطا		شيعه يعنى جود و احسان و عطا
باده «ممّا رزقناهم» بنوش‌		«ينفقون» بنيوش و در انفاق كوش‌
هم بنوش و هم بنوشان زين سبو		«لن تنالوا البرّ حتّى تنفقوا»
يا على امروز تنها مانده ايم‌		در هجوم اهرمن ها مانده ايم‌
يا على شام غريبان را ببين‌		مردم سر در گريبان را ببين‌
گردش گردونه را برهم بزن‌		زخم هاى كهنه را مرهم بزن‌
مشك ها در راه، سنگين مى روند		اشك ها از ديده رنگين مى روند
مشك هاى خسته را بردوش گير		اشك ها را گرم در آغوش گير
حيدرا! يك جلوه محتاج توام‌		دار برپا كن كه حلاج توام‌
جلوه اى كن تا كه موسايى كنم‌		يا به رقص آيم مسيحايى كنم‌
يك دو گام از خويشتن بيرون زنم‌		گام ديگر بر سر گردون زنم‌
گام بردارم؛ ولى با ياد تو		سر نهم بر دامن اولاد تو
شيعه يعنى شرح منظوم طلب‌		از حجاز و كوفه تا شام و حلب‌
شيعه يعنى يك بيابان بى كسى‌		غربت صدساله، بى دلواپسى‌
شيعه يعنى صد بيابان جستجو		شيعه يعنى هجرت از من تا به او
شيعه يعنى دست بيعت با غدير		بارش ابر كرامت بر كوير
شيعه يعنى عدل و احسان و وقار		شيعه يعنى انحناى ذوالفقار
از عدالت گر تو مى خواهى دليل‌		ياد كن از آتش و دست عقيل‌
جان مولا حرف حق را گوش كن‌		شمع بيت المال را خاموش كن‌
اين تجمل ها كه بر خوان شماست‌		زنگ مرگ و قاتل جان شماست‌