احمد بن اسحاق مى گويد: از جعفر بن على نامه اى به دست من رسيد كه طىّ آن ادّعا كرده بود به تمام دين (حلال و حرام) و نيز كليّه علوم و آنچه كه مردم بدان نيازمندند، آگاهى دارد. پس از اينكه نامه را خواندم، عريضه اى به پيشگاه مقدّس حضرت امام عصر، روحى له الفداء، نگاشته، نامه جعفر را نيز در جوف آن قرار دادم. متعاقباً از ناحيه مقدّسه جوابى بدين شرح واصل شد:

به نام خداوند بخشاينده مهربان‌

خداوند تو را پايدار بدارد. نامه تو و ضميمه آن (نامه جعفر) به من رسيد و از مضمون آن كه با اختلاف الفاظ و اشتباهات بسيار توأم بود، مطّلع شدم و اگر شما هم دقّت كرده بوديد به برخى از آن ها آگاه مى شديد. حمد و ثنا مختصّ ذات پاك خداوند متعال، پروردگار جهانيان است كه براى او شريكى در احسان وى نسبت به ما و فضلش بر ما نيست. خداوند عزّ و جلّ، مقدّر و معيّن فرموده است كه حقّ به مرحله نهايى و كمال خود برسد.

و خداوند اراده فرموده است كه باطل از بين برود. و او برآنچه بيان نمودم گواه است و آنچه كه تذكّر مى دهم در روز قيامت بر شما حجّت خواهد بود و از آنچه كه در آن اختلاف داشتيم سؤال خواهد كرد. خداوند، براى صاحب آن نامه (جعفر) هيچ گونه مقام و حقّى بر ما و شما و بر ديگر مخلوقات قرار نداده است و اطاعت او واجب نيست و من طىّ يك جمله مطلب را به نحو كافى و كامل بيان خواهم كرد. ان شاءالله.

اى احمد بن اسحق! خداوند تو را از رحمت بى نهايتش بهره مند سازد. خداوند متعال خلايق را بيهوده نيافريده و آنان را مهمل نگذاشته است، بلكه آنان را به قدرت كامله خويش آفريده و براى رسيدن به كمال واقعى، اسباب تكامل را به آنان مرحمت فرموده است؛ از جمله براى شنيدن حقايق، گوش و براى ديدن آيات الهى، چشم و براى درك حقايق و تميز باطل از حقّ، قلب و عقل عنايت فرمود و سپس سلسله جليل انبياء (ع) را برانگيخت كه به نعمت هاى او در آخرت و الطاف وى در اين دنيا بشارت دهند و از عذاب او مردم را بترسانند و افراد جامعه را به اطاعت و فرمان بردارى از خداوند دستور دهند و از نافرمانى و مخالفت وى بر حذر دارند و آنچه كه در شناخت خداوند و دين مقدّس اسلام مؤثّر است در اختيارشان قرار داده تا با عوامل جهل و نادانى مبارزه كنند. و از ديگر الطاف بزرگ الهى، فرو فرستادن قرآن كريم است كه تمام موجبات خوشبختى و سعادت و همه عوامل بدبختى و شقاوت را بيان مى دارد.

ديگر از ابزار كمال، فرو فرستادن ملائكه است در ميان مردم و كسانى كه از طرف خداوند براى هدايت آنان مبعوث شده اند، كه خود فضل الهى بر همه آنها (انبياء و مردم) است. همچنين از نشانه هاى قدرت الهى آنكه دلايل و براهين منطقى و معجزاتى به وسيله انبياء و پيامبران به منصّه ظهور رسيده است، از جمله براى برخى از آنان (حضرت ابراهيم (ع)) آتش را گلستان نمود و او را خليل خويش قرار داد. با ديگرى سخن گفت و عصايش را اژدهايى مهيب نمود. پيامبر ديگرى با اجازه خداوند، مرده ها را زنده مى نمود و بيمارى ها را شفا مى داد و به برخى ديگر از انبياء زبان حيوانات را آموخت و براى دستيابى به هر چيز، وسيله مناسب در اختيار آن ها قرار مى داد.