كه انجام داده اى و پذيرفتن يا نپذيرفتن آنان مربوط به تو نمى باشد! البته اگر ديديد طرف بحث شما واقعاً مى خواهد تحقيق كند و بفهمد ولى شما توانايى رفع شبهه اش را نداريد در اين صورت با كمال شهامت بگوييد: من بيش از اين نمى دانم، شما به شخص عالم تر از من مراجعه كنيد و فلان كتاب را مطالعه نماييد.

بيان اجمالى اصول اعتقادى‌

حال به اين روايت كه اصول اعتقادى ما را به طور اجمال بيان مى فرمايد توجّه فرماييد:

حضرت امام صادق (ع) از آباء كرامش نقل فرموده كه: رسول خدا (ص) فرمود: جبرئيل از خداوند بلند مرتبه براى من حديث كرد كه او فرمود: كسى كه اقرار كند كه خدايى جز من نيست و محمد (ص) بنده من و رسول من است و علىّ بن ابيطالب (ع) خليفه من و امامان از فرزندان او حجّت هاى من هستند؛ او را به رحمت خودم داخل بهشت مى كنم و به عفو خودم از آتش نجات مى دهم و كسى كه شهادت ندهد كه جز من خدايى نيست يا شهادت به اين بدهد ولى شهادت ندهد كه محمد بنده من و رسول من است يا به اين شهادت بدهد ولى شهادت ندهد كه على بن ابيطالب خليفه من است يا به اين نيز شهادت بدهد ولى شهادت ندهد كه امامان از فرزندان او حجّت هاى من هستند در اين صورت نعمتم را منكر شده و عظمتم را كوچك شمرده و نسبت به آيات من و كتاب ها و رسولان من كفر ورزيده است ...[١]

معرّفى امامان دوازده گانه از زبان رسول اكرم (ص)

[در اين بين‌] جابربن عبدالله انصارى [از اصحاب رسول خدا (ص)] از جا برخاست و گفت: اى رسول خدا! بفرماييد امامان از فرزندان على بن ابيطالب كيانند؟!

از جمله رواياتى كه رسول خدا (ص) همه امامان دوازده گانه را مشخّصاً معرّفى فرموده اند اين روايت است كه فرمود:

اسامى امامان را يكى پس از ديگرى ذكر فرمود تا به امام محمد بن على باقر (ع) رسيد. اينجا فرمود: اى جابر! تو زنده مى مانى و او را درك مى كنى. وقتى او را درك كردى از من به او سلام برسان. آنگاه اسامى ديگر امامان را ذكر كرد تا به حضرت مهدى (عج) رسيد و فرمود: او كسى است كه زمين را پر از عدل و داد خواهد كرد آن گونه كه از ظلم و ستم پر شده است.

در ادامه سخن فرمود:

اينان اى جابر! خلفا، اوصيا، فرزندان و خاندان منند. كسى كه آنها را اطاعت كند، مرا اطاعت كرده و كسى كه آنها را نافرمانى كند، مرا نافرمانى كرده و كسى كه آنها يا يكى از آنها را منكر شود، مرا منكر شده است! به سبب آنهاست كه خدا آسمان را از اينكه سقوط بر زمين كند نگه مى دارد و به سبب آنهاست كه خدا زمين را از اينكه اهلش را به اضطراب بيفكند حفظ مى كند.[٢]

امام (ع) حافظ نظام عالم به اذن خداوند

آرى؛ وجود اقدس امام به اذن خدا حافظ نظام عالم است. روزى روزى خوران، به يمن و بركت امام به آنها مى رسد؛ ثبات و بقاء زمين و آسمان در پرتو نور وجود اقدس امام محقّق مى گردد.

بيمنه رزُق الورى خ و بوجوده ثبتت الأرض و السّماء؛

اين روايت را نيز مورد توجه قرار بدهيم كه حضرت امام باقر (ع) به نقل از آباء كرامش از امام اميرالمؤمنين (ع) از رسول خدا (ص) از جبرئيل كه خداوند تبارك و تعالى فرمود:

قسم به عزّت و جلال خودم، من به طور حتم عذاب مى كنم هر امّتى از امم اسلامى را كه تن به ولايت و حاكميت پيشواى جائرى بدهد كه از جانب خدا منصوب به ولايت نشده باشد اگرچه آن امت در اعمال خود صالح و پرهيزگار از گناهان باشد و به طور حتم مشمول عفو خود قرار مى دهم هر امتى را كه تن به ولايت پيشواى عادلى بدهد كه منصوب از جانب خدا باشد اگرچه آن امت در اعمال خود ناصالح و بد عمل باشد![٣]

قبولى اعمال منوط به اقرار به ولايت‌

در روايت ديگرى حضرت امام صادق (ع) فرمود:

اولين چيزى كه مورد پرسش قرار مى گيرد از بنده اى كه در حضور خدا نگه داشته شود نمازهاى واجب، زكات واجب، روزه واجب، حجّ واجب و ولايت ما اهل بيت است. حال اگر اقرار به ولايت ما كرده و مرده باشد، تمام اعمالش از نماز و روزه و زكات و حجّ مقبول خدا مى شود و اگر اقرار به ولايت ما در حضور خدا نداشته باشد، هيچ كدام از اعمالش مقبول در نزد خدا نمى گردد.

يكى از اصحاب امام صادق (ع) گفته است: سالى در عرفات خدمت امام بودم. از كثرت جمعيّت حجّاج متعجّب شدم! به حضور امام (ع) عرض كردم امسال چه جمعيت زيادى به حجّ آمده اند! امام نگاهى به اطراف انداخت و فرمود:

نزديك من بيا. (شايد از جهت تقيّه‌[٤] لازم بود آهسته گفته شود).

به امام نزديك شدم، فرمود:

خس و خاشاكى است كه موج از هر طرف مى آورد.