«امام، امين خدا در ميان خلق و جانشين خدا در شهرهاى اوست. امام، خلق را به سوى خدا دعوت كرده و دشمن را از حرم خدا دور مى كند. امام از گناهان پاك شده و از عيب و نقص مبرّاست. امام به علم و دانش، مخصوص شده و به حلم و شكيبايى، موسوم گشته است. امام نظام دين و عزّت مسلمين و باعث خشم منافقين و از بين برنده كفار است. امام يگانه روزگار خود است. احدى قرين او نمى شود و هيچ عالم دانايى به پاى او نمى رسد و بديلى براى او يافت نشده مثل و مانندى ندارد. تمام فضائل را بدون اين كه طلب كند و بدون اين كه كسب كند، دارا مى باشد. بلكه همه آن فضائل از طرف خداى مفضّل وهّاب به او عطا شده است.»

عظمت شأن و مقام امام‌

«پس كيست كه بتواند به كنه معرفت امام برسد يا اختيار كردن چنين امامى براى او ممكن باشد؟! هيهات هيهات. عقل ها سرگردان مى شوند و صاحبان عقول متحيّر مى مانند و چشم ها فرومى افتد و بزرگان خوار مى گردند و حكما در تحيّر مى مانند و فكر بردباران كوتاه مى گردد و خطبا از نطق مى مانند و خردمندان به نادانى فرو مى روند و شعرا وا مى مانند و صاحبان ادب عاجز و ناتوان مى شوند و فصحاء و بلغاء خسته مى شوند از وصف كردن شأنى از شئون امام يا فضيلتى از فضايل او؛ و همه به ناتوانى و تقصير خود اقرار مى كنند. در اين صورت چگونه مى توانند همه شئون و فضايل امام را وصف كنند و يا كنه مقام او را شرح دهند و يا چيزى از امر او را بفهمند و يا بيابند كسى را كه قائم مقام او باشد و بى نيازيش او را غنى گرداند. چنين نيست! چگونه مى توانند و كجا مى توانند و حال آن كه امام مانند ستاره اى است در مقابل آنهايى كه ديده شده اند واصفان وصف كرده اند. پس كجا مى توانند چنين امامى را اختيار كنند و كجا عقل هاى ايشان مى رسد و كجا مانند امامى كه متصف به اين اوصاف است، مى يابند.»

انحصار امامت در آل محمد (ص)

«آيا گمان مى كنيد كه امامت در غير آل محمد (ص) يافت مى شود؟! به ذات خدا قسم كه دروغ گفته اند و در آرزوهاى باطل افتاده اند، بر جاى بلند و دشوارى قدم گذاشته اند كه از دشوارى آن، راه به جايى نبرده و هرلحظه پاهايشان به سوى پرتگاه پستى مى لغزد. قصد كردند كه با عقل هاى سرگردان و از كار افتاده ناقص و رأى هاى گمراه كننده، امامى برپا كنند. امّا اين كار جز دورى از خدا حاصلى برايشان در پى نداشت. خدا بكشد ايشان را كه چگونه از حق، منحرفشان مى كنند؟ هرآينه قصد كار دشوارى نمودند و دروغ گفتند و سخت گمراه شدند و زمانى كه از روى كوردلى و كورى امام خود را واگذاشتند، دچار حيرت و سرگردانى شدند. و شيطان كارهايشان را برايشان زينت داده و درحالى كه بينا شده بودند، آنها را از راه حق بازداشت. از اختيار خدا و اختيار رسول خدا (ص) و اهل بيت او (ع) به سوى اختيار خودشان روگردان شدند و حال آن كه قرآن ندا مى كرد ايشان را:

و پروردگار تو آنچه را كه بخواهد خلق مى كند و هرچه بخواهد اختيار مى نمايد و براى آنها اختيارى نيست. منزه است خدا و بلندمرتبه تر است از آن چه شريك آورند.[١]

و خداى عزّوجل فرمود كه:

براى مرد و زن با ايمان اختيارى نيست، آن هنگام كه خدا و رسول او به امرى حكم كنند و كسى كه خدا و رسولش را نافرمانى كند، گمراهى آشكارى گرفتار شده است.

و فرمود:

شما را چه مى شود و چگونه حكم مى كنيد؟ آيا شما را كتابى هست كه در آن مى خوانيد و آنچه در آن است را اختيار مى كنيد؟ يا اين كه عهد و پيمان مؤكد و مستمرى تا روز قيامت برما داريد كه هرچه را حكم كنيد براى شما باشد؟! از آنها بپرس كدام يك از آنان چنين چيزى را تضمين مى كند؟! يا اين كه معبودانى دارند كه آنها را شريك خدا قرار داده اند؟! اگر راست مى گويند معبودان خود را بياورند.

و فرمود:

آيا آنها در قرآن تدّبر نمى كنند، يا بر دل هايشان قفل نهاده شده است؟! يا خدا بر دل هاى ايشان مهر زده است كه بدان سبب چيزى نمى فهمند؟ يا گفتند مى شنويم و نشنيدند. بدترين جنبندگان نزد خدا، افراد كر و لالى هستند كه انديشه نمى كنند و اگر خداوند خيرى در آنها مى ديد، (حرف حق را) به گوش آنها مى رساند؛ ولى (با اين حال) اگر حق را به گوش آنها برساند. سرپيچى كرده و رويگردان مى شوند.

يا مى گفتند شنيديم و نافرمانى كرديم بلكه آن [امامت‌] فضلى است كه آن را به هركه بخواهد مى دهد و خدا صاحب فضل عظيم است.»

امام معدن علم و فضيلت‌

«پس چگونه مى خواهند از پيش خود، امام را اختيار كنند و حال آن كه امام دانايى است كه جهل در ساحت قدس او راه ندارد و شبانى است كه ترسى ندارد، معدن‌