تجربه عمومى همه ملل در طول تاريخ اين است كه سپردن افراد شايسته و كارآمد به دست مردان ره نرفته موجب بروز فساد مى شود، به آن مى ماند كه رياست يك بيمارستان فوق تخصصى با حضور جمعى از پزشكان و متخصصان، به يك خانم خانه دار و يا يك ليسانسيه مامايى سپرده شود. عاقبت كار معلوم است. در چنين موقعيتى هر ساده لوحى مى تواند از عدم آگاهى و تجربه مدير مربوطه سوء استفاده كند، مردان كارآمد ميدان خالى مى سازند و زمام امور از هم مى پاشد.

ميادين جدى كه «دين و مال و اعتبار» نظام و مردم را ضامن است ميدان تجربه و تمرين و ممارست نيست. كه هر نورسته اى بدون طى مراتب و مدارج و آموزش و كسب تجربه بلافاصله بر يكى از مراتب مهمش تكيه زند، كارآموزى كند، و هزينه كسب تجربه را از بيت المال تعديه نمايد. چنانكه طى سال هاى گذشته افرادى با داشتن مدرك ديپلم صاحب منصب شدند و در پايان مدت رياست با مدرك دكترى مرحمتى فارغ التحصيل شدند.

٦. جلوگيرى از مديريتهاى حزبى و جناحى.

اگر هريك از مديران متوجه اين معنا باشند كه تاوان ذرةالمثقال مال و آبرو و فرصت تك تك احاد مردم را مى بايست در قيامت و در پيشگاه امام عصر (ع) پاسخگو باشند براى خوش آمد هيچ حزب و گروه و تشكل و جريانى ميان دو مرد حتى براى يك دقيقه فردى ناكارآمد را بكار نمى گمارد و يا در وقت انتخاب براى تصدى اداره امور يك واحد كوچك رابطه خويشى و حزبى را ملاك انتخاب قرار نمى دهد.

انتخاب حزبى طى هشت سال گذشته بسيارى از فرصت ها، سرمايه ها و مردان كارآمد را از ما گرفت.

٧. جلوگيرى از غفلت درباره خصم در وقت توانايى و قدرت‌

اين مصرع شاعرانه را بايد در بلنداى ديوار اتاق كار همه مديران نظام جمهورى اسلامى نوشت و نصب كرد: «دشمن نتوان حقير و بيچاره شمرد».

رويكرد نگارنده متوجه دشمن غربى، يهوديت صهيونييستى و نظام استكبارى است كه طى همه قرون گذشته حتى براى يك لحظه چشم از عمل و نظر ساكنين شرق اسلامى و مخصوصاً شيعيان برنداشته است. اين غفلت در وقت قدرت و احساس امنيت و برخوردارى به ناگاه بزرگترين ضربه را وارد مى سازد.

تا پاى شيعه بودن، مسلمان زيستن، ايرانى بودن و صاحب ثروت كلان بودن آن هم در منطقه مهم و حساس خاورميانه و در حاشيه خليج فارس در ميان باشد، آماده باش. براى جلوگيرى از رخنه نظامى، سياسى، اقتصادى و فرهنگى و ضربه زدن خصم صددرصد است.

٨. دورى از رسم پاليزيان در وقت برداشت محصول‌

برخى از مديران بلافاصله و در اولين روز احراز پست و بزرگ شدن ميز و اتاق كارى امر را بر خود و اطرافيان مشتبه مى سازند و براين فرض دامن مى زنند كه مانند ماجراى علاءالدين و چراغ جادو به ناگهان و همراه با بزرگ شدن ميز، قدرت درك و دريافت و تعقل و تفكر و ... هم بزرگ شده است. از همين جا بلافاصله نوع شنوايى آنها هم تغيير مى كند.

چنين فرضى دام خطرناكى است. زمين خدا وسيع و بندگان خدا فراوانند و نعمت هاى خداوند هم بين همه افراد بشر تقسيم شده. هشدار كه مردان نمى بايست فرصت شنيدن را از خود سلب كنند. هشدار كه دوستان و همراهان به سرعت راه ها را يك طرفه مى كنند، فضاى بيرون و عمومى را امن و بى عيب در برابر چشم مى آرايند و مجال ارتباط فرهيختگان دردمند را از بين مى برند و گاه منتقدان صميمى را خصم خونى جلوه مى دهند.

منتقد صميمى با زبانى صريح كه گاه دل را مى آزارد هزار مرتبه بهتر از مجيزگوى لاف زن است.

شنيدن مردان را صدمرتبه مفيدتر است تا گفتن و گفتن و گفتن. پس چه بهتر كه مجال را براى شنيدن توسعه دهيم و نه گفتن، و از همراهان كه همواره چون ديوارى حايل ميان مديران و مردم مى شوند بترسيم.

در توقيع شريف حضرت صاحب الامر، عليه السلام، كه با واسطه اى براى سيدابوالحسن اصفهانى (ره) ارسال شده، آمده است: خود را تحت اختيار و در دسترس عموم بگذار، محل جلوس خود را در دهليز خانه قرار بده تا مردم به آسانى بتوانند به حضورت برسند،