ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٠ - غدير، پيامبر، على (ع)

غدير، پيامبر، على (ع)

اينجا غدير است، آبگيرى در نزديكى جحفه كه هزار دريا در حسرت او وامانده‌اند.

هنوز بوى خوش محمد (ص) به مشام مى‌رسد. هنوز ردپاى جبرييل ديده مى‌شود. هنوز نور على (ع) غوغا مى‌كند.

نمى‌دانم در غدير چه سرّى است كه جمعه با همه زيباييش، فطر با همه عظمتش و اضحى با همه شكوهش پيش غدير، سر فرو مى‌آورند. گويى غدير با صد زبان بندبند ولايت را واژه به واژه زمزمه مى‌كند،

غدير مصداق‌ «إِنَّمايُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ»[١] است.

غدير تجلى‌ «الَّذِينَيُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ»[٢] است.

غدير تأكيد «وَبَعَثْنا مِنْهُمُ اثْنَيْ عَشَرَ نَقِيباً»[٣] است.

غدير خود «الْيَوْمَيَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ دِينِكُمْ»[٤] است.

غدير دعوت به‌ «تَعالَوْانَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ»[٥] است.

غدير معرفى‌ «أُولئِكَهُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ»[٦] است.

غدير گواه‌ «فَإِذافَرَغْتَ فَانْصَبْ»[٧] است.