چقدر تعبيرات در اينجا زيباست حتى يودعوها نظراهم اين جملات را حضرت بيشتر براى اين فرمودند كه بگويند اين دانشها كه مانده است ما زير خاك نمى بريم و مى دهيم به نظيرهاى خودمات و لحظه ى جان دادن هر امام، امام ديگر علوم او را دريافت مى كند.

ودايع امامت زياد است و مهمترين وديعه امامت همين دانش است. تا اينكه آن حجتها بينات را به وديعت مى گذارند در قلبهاى نظائر خودشان. به نظائر خودشان منتقل مى كنند. و يزرعوها غى قلوب اشباهم؛ اين نهال ارزشمند حجتها را، بينات را در قلبهاى افرادى كه شبيه خود آنها هستند مى كارند. تعبير زيباى ديگر: هجم بهم العلم على حقيقه البصيره؛ علم بر اساس حقيقت بصيرت يا به همراهى حقيقت بصيرت به آنها هجوم آورده است. سه تعبير زيبا در اينجا هست؛ اول تعبير هجم علم به جايى هجوم ببرد مى شود گفت قابليت هاى او براى علوم پروردگار آنقدر زياد شده كه هجوم مى برند. اين نكته، بعد تعبير بصيرت است. بصيرت علم ناب است، ناخالصى اصلا ندارد. بعد تعبير حقيقت است. تمام دانش بر اساس حقيقت بصيرت به آنها هجوم برده است.

ويژگى ديگر باشروا روح اليقين. مباشرت يعنى چيزى را بدون واسطه لمس كردن. يا كارى را انجام دادن. اينها روح يقينى را، كه خود يقين والاست، روح را جان آن را و حقيت آن را لمس كرده اند. چقدر بردبار در مشكلات است.

و استلانوا ما ستوعوه المترفون؛ با آنچه كه دنياگران زراندوز، سخت مى دانند و با آن ماننوس نيستند خيلى لين و آؤام با آن برخورد مى كنند.

و انسوا بما استوحش منه الجاهلون ..

آنچه را كه جاهلان خيلى از آن وحشت دارند با آن مانوسند.

حضرت زينب سلام الله عليها، راجع به واقعه ى علشورا مى فرمايند: ما رايت الا حميلا؛ دجز زيبايى در كربلا من هيچ چيز ديكر نديدم، الهام از همين برداشت و تفكر و منطق است.

و صحبوا الدنيا بابدان ارواحها معلقه بالمحل الاعلى.

با بدنهايى كه روح هاى آنها به جاى بسيار بلند آويحته در دنيا زندگى مى كنند.

اولئك خلفا الله غى ارضه و الدعا الى دينه.

آنها جانشينان خدا در زمين و كسانى هستند كه مردم را به سوى دين خدا فرا مى خوانند.

اه اه شوقا الى رويتهم.

آه آه چه قدر مشتاق و آرزومند ديدار آنها هستم.

تمام جوانهايى عزيزى كه الان دارند متن اين مصاحبه را مى خوانند بدانند اين انسان الان زنده است اين انسان الان در دسترس ماست قابل دست يافتن است، مى شود با او مانوس شد، مى شود از او الهام گرفت، از دانش او بهره گرفت.

پى نوشت ها: