ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٨٦

على اى هماى رحمت تو چه آيتى خدا را

كه به ماسوا فكندى همه سايه‌ى هما را

دل اگر خداشناسى همه در رخ على بين‌

به على شناختم به خدا قسم خدا را

به خدا كه در دو عالم اثر از فنا نماند

چو على گرفته باشد سر چشمه‌ى بقا را

مگر اى سحاب رحمت تو ببارى ارنه دوزخ‌

به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو اى گداى مسكين در خانه‌ى على زن‌

كه نگين پادشاهى دهد از كرم گدا را

بجز از على كه گويد به پسر كه قاتل من‌

چو اسير تست اكنون به اسير كن مدارا

بجز از على كه آرد پسرى ابوالعجائب‌

كه علم كند به عالم شهداى كربلا را

چو به دوست عهد بندد ز ميان پاكبازان‌

چو على كه ميتواند كه بسر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت‌

متحيرم چه نامم شه ملك لافتى را

بدو چشم خون فشانم هله اى نسيم رحمت‌

كه ز كوى او غبارى به من آر توتيا را

به اميد آن كه شايد برسد به خاك پايت‌

چه پيامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تويى قضاى گردان به دعاى مستمندان‌

كه ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چوناى هردم ز نواى شوق او دم‌

كه لسان غيب خوشتر بنوازد اين نوا را

همه شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهى‌

به پيام آشنائى بنوازد و آشنا را

ز نواى مرغ يا حق بشنو كه در دل شب‌

غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهريارا