مرد عرب نگاهى به حرم ابى عبداللَّه الحسين، عليه السلام، كرد و از همان طرز نگاهش دل مقدس لرزيد و منقلب شد. مرد صدا زد: يا اباعبداللَّه نه من و نه اين مقدس اردبيلى و طلبه هاى همراهش، هيچ كدام يادمان نمى رود آن ساعتى كه خواستى از زينب جدا شوى!

صدايش آنقدر گرم و دلنشين بود كه آتش به جان مقدس زد و صداى ناله و گريه جمع بلند شد ... و يك وقت مقدس به خود آمد و ديد مرد عرب بين آنها نيست و آنها همچنان اشك مى ريزند و حسين، عليه السلام، را صدا مى كنند بى اختيار با دو دست بر سر خود زد و ناليد: اين مرد عرب، مهدى فاطمه بود و احمد! تو نفهميدى چه كسى برايت روضه خواند ...

\*\*\*

خورشيد عمر پر بركت و عزيز مقدس اردبيلى رو به غروب بود و همه شاگردان و فرزندان و دوستانش دور او جمع شده بودند. مير علام بيش از بقيه بيقرار بود و گريه مى كرد و سر او را در بغل گرفته بود.

مقدس آهسته و با زحمت گفت: چرا بيقرارى مى كنى؟ آرام باش!

ميرعلام زمزمه كرد: اينها نمى دانند چه كسى را از دست مى دهند.

مقدس لبخند كمرنگى زد و گفت: تو به من قول دادى.

ميرعلام گفت: مطمئن باش. سالهاست بر سر قولم هستم ... برايت آب فرات آورده ام ...

و دستش را زير سر مقدس گذاشت تا او را براى نوشيدن آب فرات بلند كند. اما مقدس امتناع كرد. رويش را برگرداند و گفت: نه ... من آب فرات نمى نوشم.

ميرعلام با گريه گفت: چه چيزى بهتر از آب فرات ...

مقدس سر تكان داد و گفت: نه مولا و سيد من حسين، عليه السلام، قبل از شهادت از آب فرات ننوشيد، من چطور قبل از مرگم از آب فرات بنوشم؟

قطره هاى اشك ميرعلام روى محاسن سفيد مقدس چكيد و مقدس بدون نوشيدن آب فرات، شهادتين را بر زبان جارى كرد و چشمان مهربان و پر فروغش را براى هميشه بر هم گذاشت.

\*\*\*

ميرعلام حس مى كرد بار سنگين راز مقدس اردبيلى از روى دوشش برداشته شده اما بار غمى سنگين جاى آن را گرفته است. خواب از چشمانش رفته بود و به آن شب فكر مى كرد و به اينكه ديگر فرصتى نيست تا سر كلاس درس مقدس بنشيند و پاسخهايى را بشنود كه امام زمان، عليه‌السلام، به او داده بود و اميرالمؤمنين، عليه السلام، برايش حل كرده بود ...

از دفن مقدس اردبيلى در يكى از حجره هاى صحن مطهر حضرت على، عليه السلام، برگشته بود و باور نمى كرد كه او را ديگر نخواهد ديد. گريه آرام آرام پلكهاى ميرعلام را سنگين كرد و خواب رفت ...

در خواب ديد روبروى حرم اميرالمؤمنين، عليه السلام، ايستاده است كه مقدس اردبيلى با چهره اى نورانى و لباسى سفيد و زيبا از حرم حضرت بيرون آمد. جلو دويد و شادمان از ديدن استاد مهربانش، دست او را گرفت و بوسيد. در خواب مى فهميد كه مقدس از دنيا رفته است.

پرسيد: آقا ... چه كرده اى كه به اين حال نيكو مهمان على، عليه السلام، هستى؟

مقدس لبخند شيرينى زد و گفت: بازار اعمالمان اينجا كساد و كالايمان بى مشترى است و هر چه كردم به حالم نفعى نداشت مگر ولايت و محبت صاحب اين قبر، اميرالمؤمنين على، عليه السلام، ...

ميرعلام از خواب بيدار شد. تصوير سيماى نورانى مقدس پيش چشمانش زنده و روشن، نقش بسته بود. جاى غم سنگين از دست دادن استادش را حسى شيرين از سرانجام و آخرت او پر كرده بود، همينكه مقدس اردبيلى ميهمان مولايش على، عليه السلام، شده بود و ...