آيت الله خزعلى (ره) از باقيمانده‌هاى نسل سلحشوران از قبيله ايمان و رستگارى بود كه از ميان ما رفت؛ ميخ‌هاى محكمى كه سهمى در نگهدارى زمين در تلاطم و طوفان داشتند و با رفتنشان به قول رسول مكرّم اسلام (ص)، رخنه‌اى جبران ناپذير در اسلام ايجاد مى‌شود.

«إِذَا مَاتَ الْعَالِمُ ثُلِمَ فِى الْإِسْلَامِ ثُلْمَةٌ لَا يَسُدُّهَا شَىْ‌ءٌ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَة؛[١]

هنگامى كه عالمى مى‌ميرد، شكافى در اسلام ايجاد مى‌شود كه تا قيامت آن را چيزى نمى‌تواند پر كند.»

خداوند ايشان را با مولايش حضرت اميرالمؤمنين (ع) محشوركند؛ ان‌شاء الله. محبّت‌هاى اين بزرگوار، طى همه سال‌هايى كه بر موعود گذشته، فراموش‌شدنى نيست. آنچه در پى مى‌آيد، متن سخنرانى آن عالم عزيز در جمع خانواده بزرگ موعود، در چهاردهمين سال از فعّاليت مؤسّسه فرهنگى موعود بود كه تقديم عزيزان مى‌شود. براى شادى روحشان صلوات.

[اين جانب‌] به مناسبت ماه شعبان تبريك عرض مى‌كنم؛ ماه رسول الله (ص) و ماهى كه به وسيله كرامت در برگرفته شده است؛ «حفّ بالكرام- ة.»

چهار، بلكه پنج مولود عزيز در اين ماه تولّد يافته‌اند؛ سردار شهيدان و رئيس شهداء، حضرت ابى‌عبدالله (ع) و برادر شهيدش ابوالفضل العبّاس (ع) و [امام سجّاد (ع)] صاحب قرآن صاعد (بالا رونده). پنجاه و چهار دعاى «صحيفة سجّاديه» كه انسان را متحوّل مى‌كند و جوان عزيزِ امام حسين (ع)، حضرت على اكبر (ع) و نيمه شعبان، ميلاد مردى كه محقّق كننده هدف قيام همه انبياست كه [همانا] برپا شدن عدل الهى در بين مردم بوده است كه هر ذى حقّى به حقّ خودش برسد. خداوند متعال فرموده است:

«لَقَدْأَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْمِيزانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ؛[٢]

ما رسولان خود را با دلايل روشن فرستاديم و با آنها كتاب (آسمانى) و ميزان (شناسايى حق از باطل و قوانين عدل)) را نازل كرديم تا مردم به عدالت قيام كنند.»

قبل از اينكه حكومت اسلامى تأسيس شود، حكم شاه و سلطان [ظالم‌]، هم‌طراز حكم خدا به جامعه تلقين مى‌شد. در قالب شعر تعليم مى‌دادند: چه فرمان يزدان، چه فرمان شاه و گفته مى‌شد:

واجب آمد براى ما شش حق‌		اوّلش حقّ واجب مطلق‌
بعد از آن حقّ مادر است و پدر		و آنِ استاد و شاه و پيغمبر