ه-. تبريك‌گويى و جشن عاشورا و ...: در زيارت عاشورا مى‌خوانيم عاشورا روزى است كه اينان آن را جشن گرفته و شادى كردند، اين روزها تصاوير و اخبار متعدّدى درباره شادى اين نوسفيانيان در رسانه‌هاى عمومى قابل مشاهده و رصد است؛[١]

و. بيعت با نوادگان شمر: در خبرها از بيعت برخى از مهاجران تكفيرى به شامات و با نوادگان شمر آمده بود؛

ز. تصريح به دشمنى با اهل بيت (ع) و امام زمان (عج): رهبر النصرة در خطبه‌اى كه فيلم آن در اينترنت موجود است، در مسجدى در سوريه صراحتاً گفت: دشمن ما محمّدبن الحسن العسكرى است.[٢]

عرعور هم در برنامه تلويزيونى‌اش، بى‌هيچ پروايى گفت: به زودى زير لواى لشكر سفيانى، با مهدى خواهيم جنگيد![٣]

علاوه بر آنچه گفته شد، مستندات بسيار زيادترى قابل جمع آورى است كه سر جمع، خبر از پروژه تلاش براى احياى بنى‌اميه و زمينه‌سازى خروج سفيانى مى‌دهد.

٤. آيا شاهد سفيانى موعود خواهيم بود؟

تلاش اين روزهاى دشمنان ما براى احياى دوباره بنى‌اميه و خروج سفيانى (چه سفيانى‌اى از همان خون و نژاد اموى چه با مرام اموى) قابل تكذيب نيست؛ امّا آيا اين بار اين خروج و حتّى اين سفيانى، همان سفيانى نهايى است و مقارن با ظهور است يا نوعى سوء استفاده احتمالى ممكن است؟! پاسخ به اين سؤال، مهدى‌باوران و مهدى‌ياوران را كمك بسيار مى‌كند و از افراط و تفريط حفظ مى‌نمايد.

در اين‌باره، بايد به جدّ مراقب بود و براى تطبيق سفيانى، حتّى به فرض خروج و ادّعا شتاب نكرد. بايد اين حديث امام صادق (ع) را نصب العين قرار داد كه فرمودند: «تا وقتى آسمان و زمين آرام است، تو نيز آرام باش.»[٤]

اشاره به اين نكته دارد كه علائم قطعى (نفس زكيه، يمانى و سفيانى) با صيحه آسمانى و خسف بيداء قرين است كه قابل شبهه‌سازى نيستند و اين حكمتى الهى است. امروز دفاع از حرم معصومين و مظلومين عالم بر ما واجب است؛ امّا سفيانى خواندن اين و آن و اقدام به جنگ فرقه‌اى عجله است ...

پى‌نوشتها:

[١]. منهاج السنة، ج ٤، ص ٤٦٢.

[٢].http ://www .irinn .ir /news /٧١١٤٣ تصاوير- جشن- عروسى- پسر- مفتى- اعظم- عربستان- در- روز- عاشورا.

[٣].http ://arshnews .ir /vdcdzk ٠ xoyt ٠ zk ٦ .٢ a ٢ y .html

[٤].

http:// mahallati. ghasam. ir/ fa/ news- details/ ٨٤٩٢٣/

[٥]. صدوق در «معانى الأخبار»، قم، دفتر انتشارات اسلامى، باب باب معنى الخبر الذى روى عن الصادق ع أنه قال اسكنوا ما سكنت السماء و الأرض، ص ٢٦٦؛ طوسى در «أمالى»، قم، دارالثقافة، المجلس الرابع عشر، ص ٤١٣.