ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٤ - آنچه از شما نمى پسنديم!
درسى از قرآن
مرتضى مهدوى يگانه
غيبتباوران كيانند؟
«اين است كتابى- قرآن- كه در آن ترديدى نيست؛ كتابى كه هدايتگر تقواپيشگان است؛ همانان كه به غيبت ايمان مىآورند.»[١]
يكى از مصاديق «غيبت»، وجود مبارك امام عصر (ع) است. از رسول خدا (ص) روايت شده است كه فرمودند:
«يَغِيبُ عَنْهُمُ الْحُجَّةُ لَا يُسَمَّى حَتَّى يُظْهِرَهُ الله؛
حجّت الهى از مردم غايب خواهد شد و نامش برده نخواهد شد تا خداوند او را ظاهر گرداند.»
آنگاه پيامبر خدا (ص) فرمودند:
«ثم قال: طُوبَى لِلصَّابِرِينَ فِى غَيْبَتِهِ طُوبَى لِلْمُتَّقِينَ عَلَى مَحَجَّتِهِمْ أُولَئِكَ وَصَفَهُمْ اللهُ فِى كِتَابِهِ وَ قَالَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْب ...؛[٢]
آنگاه پيامبر خدا (ص) فرمودند:
خوشا بر آنان كه در زمان غيبت او، (دست از اعتقاد به حضرتش برنداشته و در مقابل سختىها و مشكلات) صبر پيشه كرده و استقامت مىورزند؛ و خوشا بر آنان كه در مسير ولايت امام معصوم (ع) پابرجا و محكم مىايستند. اينانند كه خداوند در كتاب خود، قرآن وصفشان كرده و فرموده است: «همانان كه به غيب ايمان مىآورند.»
آرى، تقوا و ولايت، همواره توأم و با همند و تقواپيشگان آنانند كه در راه ولايت امامان معصوم (ع) خصوصا در اين زمان در راه امام عصر (ع)، گام برمىدارند، بلكه تقوا تجلّى همان ولايت است؛ و ولايت، كانون همه خوبىها، تقواها، پاكىها و ارزشها. پس، نبايد فريب تقوافرمايان بىولايت را خورد كه در حقيقت، تقوا ندارند؛ و نه فريب مدّعيان ولايت را كه با راه تقوا بيگانهاند؛ هرچند اگر كسى به حقيقت «ولايتمدار» باشد، سرانجام همين عنصر بزرگ، او را از مسير گناه بازخواهد داشت و توفيق توبه از گناهان گذشته وى را رفيقش خواهد كرد.
پىنوشتها:
[١]. سوره بقره، آيات ٣- ٢.
[٢]. بحارالأنوار، ج ٥٢، ص ١٤٣.
آنچه از شما نمىپسنديم!
«السَلام عليك يا عين الحيات؛
سلام بر تو اى چشمهسار حيات.»[٣]
چشمه زلال و حياتبخش را همه دوست دارند؛ چه حيات آدمى به آب است. حيات معنوى، ايمانى و توحيدى انسان نيز به آب است؛ به «آب باطنى» و چشمهسار هر دو آب، امام و حجّت خدا روز زمين است.
اگر امام نباشد، نه آفتابى مىتابد و نه چشمهاى مىجوشد و نه هيچ نعمت ديگرى به انسان مىرسد.
از آن مهمتر، اگر امام نباشد، نه انسانيّتى جلوه مىكند؛ نه معنويت و ايمانى؛ و نه حتّى خداباورى و توحيدى.
آب حياتى كه گفتهاند در دل تاريكىها و ظلمات نهفته و هركه بدان دست يابد، زنده و جاويد خواهد ماند، امام است و تو بايد تاريكى گناهان، رذيلتها و پليدىها را بشكافى و به دور افكنى تا به عينالحيات و آب زندگانى دست يابى و آن، امام و ولايت و محبّت اوست.
گناه، تاريكى است و انسان را از رسيدن به آب حيات و چشمهسار زندگى محجوب مىكند و اكنون، اگر امام از دسترس ما غايب است به خاطر گناهان و غفلتهاى ماست. حضرتش خود فرمود:
«و ما را از شما دور نكرده، مگر آنچه ما از شما نمىپسنديم.»
و البتّه اين، وصف تمامى ابعاد حيات فردى و اجتماعى ماست؛ حتّى بعد سياسى و فرهنگى جامعه ما. اگر از آب دور افتاديم، گرفتار سراب خواهيم شد. آرى، از امام و حجّت خدا غفلت نكنيم تا گرفتار دريوزگى دشمنان زخمخورده نشويم؛ دشمنانى كه ولايت، نظام، حكومت و قدرت سياسى و هستهاى و هيچ چيز ما را برنمىتابند.
پىنوشتها:
[١]. فرازى از زيارت امام عصر (ع) در روز جمعه، مفاتيح الجنان.