ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٣ - بيا كه عشق ببارد

اى صبح صادق! بر رُخ آيينه چين است‌

در كوچه هاى نور، ظلمت در كمين است‌

از حيله ى رمّال ها دنيا سياه است‌

از فتنه دجّال ها، قرآن غمين است‌

دنيا ز بوى معرفت خالى ست مولا

جهل مُركب با دل انسان قرين است‌

حالى نمى پرسد كسى از حضرت دين‌

دين در زمين تبعيدى و حسرت نشين است‌

بُت مى پرستد روح انسان مُچاله‌

شيطان اغواگر خداوند زمين است‌

«لا مذهبى» دين جديد خلق دنياست‌

تلخ است، اما قصه دنيا همين است‌

عصر ظهورست و زمين از مُدعى پُر

دجّال هم شد مُدعى! اين چندمين است؟!

عَجِل عَلى ... يا حضرت موعود، يا عشق!

والعصر! انسان در زمين تنهاترين است‌

تكليف دنيا مى شود روشن به نورت‌

لا تُخلف الميعاد، صد در صد چنين است‌

در صبح يك آدينه مى تابى به عالم‌

دل هاى ما مشتاق آن صبح مُبين است‌

بايد كه ما از پرده غيبت در آييم!

شرط ظهور حضرتت، تنها همين است‌