از آنجا كه حجّت مبين خدايند، قول و فعلشان عين صدق است و به همين دليل است كه هر كس، با آگاهى و معرفت به ريسمان و لنگر حمايت حجّت الهى چنگ مى‌زند و بدو اعتصام مى‌جويد، مى‌داند كه قول و فعل او حجّت عملش است؛ زيرا حجّت كسى است كه تماميّت قول و فعلش را خداوند متعال تأييد كرده است.

مشكل اينجاست كه خود را به آن حجج نمى‌سپاريم و لاجرم طعمه مى‌شويم.

كلام زيبا و طلايى و قدسى حضرت اباالحسن، علىّ‌بن موسى‌الرّضا عليه السلام را كه معروف به حديث «سلسلةالذّهب» است، مرور كنيد.

حضرت علىّ‌بن موسى‌الرّضا عليه السلام در سفر تاريخى خود از «مدينه» به «مرو»، در ميانه راه و در دروازه شهر «نيشابور»، در پاسخ به درخواست مردم، حديثى را بيان كردند كه به دليل سلسله اسنادش و صحّت و اتقان آن به «سلسلةالذّهب» مشهور است.[١]

امام در ميان جمع بزرگى از شيعيان، از قول حضرت بارى‌تعالى مى‌فرمايند:

«كلمة لا إله إلا الله حصنى فمن قائلها دخل حصنى و من دخل حصنى أمن من عذابى؛[٢]

كلمة طيّبة لا اله الّا الله، قلعه و دژ مستحكمى است كه هر كس در آن وارد شود، از عذاب من در امان مى‌ماند.»

پوشيده نيست، كسى مستحقّ عذاب خداوندى و كيفر او مى‌شود كه از رحمت خداوند دورمانده باشد. كسى از رحمت دور مى‌ماند كه مستحقّ لعنت گرديده باشد.

اين عذاب، محدود و منحصر در عذاب اخروى و تجربه دركات جهنّم نيست. از آنجا كه آدمى در سه ساحت دنيا، برزخ و قيامت سير مى‌كند و براى رسيدن به مقصود متعالى، راه بلندى را با سه موقف پشت سر مى‌گذارد، چنانچه مستحقّ و مستعدّ دريافت رحمت شود، در هر سه مرحله، پيامدهاى زيباى اين رحمت را تجربه مى‌كند و از ميوه‌هايش بهره‌مند مى‌گردد و در مقابل، آنكه به واسطه جدا افتادن از رحمت، لعنت را تجربه مى‌كند، ميوه‌هاى تلخ و ناگوار لعنت را در دنيا و عوالم برزخى و قيامتى خواهد چشيد.

بسيارى از ابتلائات سوء دنيوى و سختى‌هاى مواقف برزخى و قيامتى، به همين امر، ارجاع پيدا مى‌كند؛ در حالى‌كه همگان به غلط، گمان مى‌برند تنها در موقف قيامت كبرا، آدمى و اجنّه، كيفر يا پاداش اعمال و اقوال خود را دريافت مى‌كنند.

منابع مختلف، كاتبان حديث سلسةالذّهب در آن روز خاص از حضور امام رضا عليه السلام را در شهر نيشابور، تا بيست هزار نفر اعلام كرده‌اند.[٣]