ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٩ - دارالسلام كرمان
پنجاه سال است كه به اين منطقه صفا بخشيده است، مىبينى كه مردان و زنانى راهى دامنه كوه هستند و در بين آنان جوانانى را مىبينى كه با پاى برهنه تمام اين مسير طولانى را پياده طى مىكنند. آنها كه مىتوانستند صبح جمعه را در خواب و بيخبرى بگذرانند يا در تفريح و ... راهى دامنه كوه صاحبالزمان شدهاند و هنوز آفتاب طلوع نكرده مسجد از جمعيت موج مىزند. نه تبليغى، نه فراخوانى، نه ظاهراً دعوتى از سوى كسى، جز اذن دوست، جز عشق محبوب و جز نگاه عنايت و دعوت خود حضرت، هيچ چيز اين جمعيت چند هزار نفرى را از ميان جنگل سبز قايم به سمت كوه صاحبالزمان فرا نمىخواند.
از همان اولين ميدان، تابلويى بزرگ نگاهت را جلب مىكند: «يا اباصالح المهدى ادركنى ...» و خيل جمعيت با ديدگانى مشتاق و اشكبار به سوى مسجد روان است. مسجدى كه از يك سو گلدستههايش سر به آسمان آبى كوير مىسايد و از سويى همجوار خفتهگان در خاك است. همسايه ديوار به ديوار خورشيدهايى كه در خون غروب كردند تا در ركاب مولايشان، در صبح صادق موعود، طلوع كنند. و صداى مداحى كه هر جمعه در مهديه شهداى مسجد صاحبالزمان كرمان، دعاى ندبه مىخواند و دعايش در تمام آن ناحيه سرسبز و باصفا به گوش مىرسد و آنها را كه توان و پاى رفتن از دامنه كوه و بالا رفتن از پلههاى ساختمان مسجد نيست، در گوشه و كنار، در جوار گلزار شهدا، در ميان چمنهاى سبز و شبنمزده، همصدا با ميهمانان حضرت در مسجد، بهرهمند مىكند. مىبينى يكى به خلوت دامنه كوه پناه برده، يكى به درختى تكيه كرده، آن ديگرى كنار قبر شهيدش زانو زده و مسجد هم از جمعيت موج مىزند ...
اينها صبح جمعه را با» ندبه «انتظار آغاز مىكنند به اين اميد كه» سمات «را با آواى دلنشين مهدى، عليهالسلام، و در پايان هزاران جمعه انتظار نجوا كنند.
مهديه شهداى مسجد مقدس صاحبالزمان كرمان دلسوختگانى از سراسر استان و حتى كشور دارد كه از راههاى دور و نزديك هر شب جمعه به آنجا مىآيند تا صبح جمعه، ندبه را در مهديه زمزمه كنند. در طول اين سالها، لحظاتى گذشته كه اگر پاى صحبت عاشقان مهدى، عليهالسلام، در مهديه بنشينى يك دنيا گفتنى دارند اما ناگفتههاى بسيارى هم در دلها مكنون است تا مبادا واگويه كردن لحظههاى نورانيف وصال آنها را از حلاوت تكرار محروم سازد.
حجةالاسلام و المسلمين حاج آقا نيشابورى از روحانيون سرشناس استان كرمان و مدير حوزه علميه، از اعضاء هيأت امناى مهديه شهداى مسجد مقدس صاحبالزمان، عليهالسلام، و امام جماعت مسجد طالبى، درباره اين بناى مقدس چنين مىگويد:
از زمان كودكى من يعنى بيش از هفتاد سال پيش اين مكان مقدس مورد علاقه و عنايت مردم كرمان بوده است. دامنه پايين مسجد و كوههاى اطراف آن از ديرباز محل پناه مردم بوده و از جمله نشانههاى به جا مانده از آن دوران مىتوان به ستونهاى محكم و خشتى و عمارت بسيار قديمى مسجد كه هنوز هم پابرجاست، اشاره كرد. در آن دوران، در اين مكان آبانبارهايى وجود داشت كه از آب باران پر مىشد و آب مردم شهر را تأمين مىكرد و در كنار اين آبانبارها، به جز مسجد بناى ديگرى نبود.
مرحوم آيةالله حاج ميرزا محمدرضا ... كه از اعاظم بزرگ آن زمان بوده، مىفرمودند در اين دامنه مقدس بزرگانى دفن شدهاند كه به حرمت آنان بايد قدر اين مكان را بيش از پيش بدانيد.
از جمله آثار به جا مانده در اين مكان مقدس از سالها قبل، مىتوان به سنگ نوشتههايى به طول ٢ متر و قطر چندين متر اشاره كرد كه بر روى آنها مطالبى درباره پيشينه زندگى مردم و همچنين درباره وقوف عرفا و بزرگان در اين مكان مقدس نوشته شده است.
در آغاز دوران جنگ تحميلى، با توجه به نام مبارك صاحبالزمان، عليهالسلام، و قداست اين مكان، بهترين محل براى گلزار شهدا در اينجا پيشبينى شد و ساختمان جديد مهديه شهدا در كنار بناى قديمى مسجد صاحبالزمان و با همت مردم بزرگوار و عاشق امام زمان، عليهالسلام، در طول چندين سال ساخته شد چون مردم از دير باز شبهاى چهارشنبه و جمعه در مراسم مذهبى مسجد قديمى