ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤ - گر سنگ از اين حديث بنالد عجب مدار!
روبرو هستيم كه قادر به نقد جدى و اصولى اقوال و نوشتههاى فراوانى كه به مدد «سياست توسعه فرهنگى» چون قارچ از ميان صفحات مطبوعات و كتب سر برمىآورند نيستند.
اين جمعيت جوان دوران تحصيل مدرسى خود را در ميان كلاسها و با كتبى پشتسر نهادهاند كه به دلايل مختلف از دگرگونى جدى در امان مانده و تنها با تغييراتى جزيى همه آراء و دريافتهاى غربى و غير دينى درباره عالم و آدم را فراروى دانشآموزان قرار مىدهند.
اين جمعيت جوان حريمها و مرزها را تشخيص نمىدهند و چنانكه بايسته است امر مقدس را از غير مقدس باز نمىشناسند، و جاهلانه همه چيز را به بازى مىگيرند و قهرمانان فيلمهاى تلويزيون و سينمايى را امام خويش مىپندارند.
«موعود» مصرانه دفاع از حريم ولايت را وظيفه خويش مىداند؛ ليكن، بايد پرسيد چه ضمانتى وجود دارد كه پس از شناسايى و تنبيه هتاكان حريم ولايت ديگر بار و ديگر بار در آشكارا و نهان اين نوع هتاكى تكرار نشود؟ بىگمان حساب جريانسازان شناخته شده از نوجوانان و جوانان جداست.
در هنگامهاى كه كودكان و نوجوانان ما از اولين سالهاى دبستان تا پايان دوره دبيرستان كمتر از سه يا چهار صفحه درباره امام حى حاضر و حجتبرحق خداوند مىخوانند و جشن ميلاد نيمه شعبان را با تماشاى فيلمهاى كمدى چارلى چاپلين و لورل و هاردى و كارتونهاى موش و گربه والت ديسنى پشتسر مىنهند و برپاكنندگان جشن و سرور تنها پخش نقل و نبات و شيرينى را وجهه همتخود مىسازند چه انتظارى از اين نونهالان مىرود؟
در سرزمينى كه مجموعههاى دانشگاهى آن تنها چند صفحه درس معارف را در كنار صدها واحد درسى (براى خالى نبودن عريضه) به جوانان عرضه مىنمايند و با هزاران ابزار تبليغى آنها را براى ورود به مسابقه بزرگ دستيابى به اعتبارات دنيايى و مناسبات نفسانى تشويق مىكنند به ثمر رسيدن كدام نهال را چشم داريم؟
با اين همه مىخواهيم جوانى را شاهد باشيم كه بتمامى همه حرمتها را پاس مىدارد؟! هيهات كه چنين نخواهد شد. به استناد كدام حكم از ميان احكام قرآنى و ائمه معصومين، عليهمالسلام، به هر از راه رسيدهاى اجازه انتشار نشريه داده مىشود تا در مقام «داعى» جمعيتى از شيعيان و مسلمين را به طرف هواجس نفسانى خود بكشد و موجب تشكيل صدها و هزارها فرقه و دسته و گروه سياسى و مذهبى شود؟
هيهات كه پراكندگان تخم پلوراليسم (تكثرگرايى) و تساهل و تسامح فرهنگى خود در زمره هتاكان واقعى به حريم مقدس كتاب خدا و ائمه معصومين، عليهمالسلام، هستند. هم آنان كه همواره از مصونيت اجتماعى و سياسى و حقوقى برخوردارند و يا با اتصال به مقام آنان كه مصونيتى ويژه براى خود قائلند از تعرض در امان مىمانند. و اينجاست كه بايد گفت: «اين قافله تا به حشر لنگ است». والسلام.
سردبير
پى نوشت:
[١]- «ذاتى و عرضى در دين»، كيان، شماره ٤٢، خرداد و تير ٧٧.